เขาทั้งร่างแผ่กลิ่นอายน่าสะพรึง แม้แต่รองเท้าก็ยังไม่เปลี่ยน เดินตรงเข้ามาหาเธอ
——เขารู้หมดแล้ว
เสียงรองเท้าหนังเสียดสีกับพื้นไม้ดังชัดเจน จนจงซีหรานตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว
เสียงของเซี่ยอวี๋ดังมาจากปลายสาย: "ได้ ฉันจัดการให้เธอทันที..."
"...ไม่ต้องแล้ว" จงซีหราน วางสาย
ฉีซือเหนียนเดินไปพร้อมกับดึงเนคไทที่คอออกแล้วโยนลงบนโต๊ะน้ำชา ยิ่งเดินยิ่งใกล้เธอ
เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
จงซีหราน รู้สึกหวาดกลัว ถอยหลังทีละก้าว จนกระทั่งไม่มีที่ถอย หลังพิงกับกระจกหน้าต่างสูงบานใหญ่
ฉีซือเหนียนยื่นมือคว้าตัวเธอขึ้นมา แล้วกดเธอลงกับผนังสีขาวข้างๆ
โทรศัพท์หล่นลงพื้นเสียงดังตึง แล้วไถลออกไปไกล
ฉีซือเหนียนจับไหล่เธอแน่น หัวเราะเบาๆ: "ได้ จงซีหราน เธอยังเคยบริจาคเลือดให้เขาอีก"
เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นจับแก้มเธอ กัดฟันพูด: "เธอหนีตามเขาไป เธอสักรอยสักคู่กับเขา เธอบริจาคเลือดให้เขา—บอกฉันมา เธอยังทำอะไรให้เขาอีก หืม?"
จงซีหราน ไม่กล้าพูดอะไร หัวใจแทบจะกระโดดออกมานอกอก
ที่แท้เรื่องรอยสักเขาก็รู้ แล้วเขารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
เธอคิดวนเวียนไปมาอย่างสับสน อยากจะเบือนหน้าหนีไม่มองเขา
แต่เขากลับจับคางเธอไว้แน่น บังคับให้เธอเงยหน้ามองตรงเข้าไปในตาของเขา
ใบหน้าของเขาแทบจะชิดกับเธอ
กลิ่นบุหรี่เข้มๆ ลอยมาโดนปลายจมูก เกือบทำให้เธอไอออกมาอย่างทนไม่ไหว
เขาสูบบุหรี่ไปกี่มวนกันแน่...