ประตูปิดลง แต่ยังพอได้ยินเสียงพูดคุยในห้องลอดผ่านประตูออกมา
จงซีหรานยืนอยู่ที่หน้าประตู มือข้างหนึ่งซ่อนไว้ด้านหลังจับลูกบิดประตูอยู่ ดวงตากลมโตเป็นประกายมองฉีซือเหนียนด้วยความสงสัย "จู่ ๆ นายมาหาฉันทำไม?"
ฉีซือเหนียนยกถุงขนมในมือขึ้น "มาส่งของกินให้เธอไง"
เขายกมือขึ้นแตะหน้าผากของเธอ "หายหวัดสนิทแล้วหรือยัง?"
ปลายนิ้วของเขาเย็นเล็กน้อย ทาบบนหน้าผากเธอเบา ๆ ราวกับขวดน้ำแร่เพิ่งออกจากตู้เย็น
ในที่สาธารณะ จงซีหรานมองไปรอบตัวอย่างไม่รู้ตัว แล้วถอยหนีไปก้าวหนึ่ง
ฉีซือเหนียนลดมือลง ได้ยินเธอพูด "อืม ฉันก็ไม่ได้เป็นไข้เสียหน่อย"
จงซีหรานรับถุงจากมือเขา มองดูแล้วพูด "ขอบใจนะ งั้นฉันเข้าไปก่อน?"
ฉีซือเหนียนมองออกว่าเธอเขิน จึงพยักหน้าให้เธอเข้าไป
จงซีหรานถือของเดินกลับไปที่นั่ง แก้มร้อนผ่าว
เธอรู้ดี ที่ฉีซือเหนียนแวะมาหาครั้งนี้ มีความหมายแอบหนุนหลังเธออยู่ด้วย
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาส่งขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ให้เธอ ต่อให้เป็นเพราะเหตุผลนี้ หัวใจเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมาอยู่ดี
เธอวางขนมไว้กลางโต๊ะ แล้วชวนทุกคนกินด้วยกัน
เหยียนอี้เข่อยิ้มอย่างมีนัย "สามีเธอน่ะใส่ใจจริง ๆ เลยนะ"
จงซีหรานตอบรับเบา ๆ "อืม ก็ใส่ใจอยู่หรอก"
เธอหยิบคัพเค้กขึ้นมากัดคำหนึ่ง ร่วนนุ่มละมุนลิ้น ราวกับหิมะหนา ๆ ในฤดูหนาวที่ผสมเนยแข็งลงไป
เจิ้งหวายหมินถามความคิดเห็นเรื่องการถ่ายทำจากทุกคน พอถึงตาจงซีหราน เธอพูดว่า "ฉันเสนอให้สร้างฉากจริงเพื่อการถ่ายทำ จะได้ให้ทั้งผู้ชมและนักแสดงรู้สึกอินกับเรื่อง อย่างดีที่สุดคือถ่ายทั้งสามภาคพร้อมกัน จะได้ประหยัดงบประมาณ"
เมิ่งเนี่ยนเนี่ยนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "อวดเก่งเหลือเกิน หนังไซไฟไม่ใช้เอฟเฟกต์แต่กลับไปสร้างฉากจริง? คุณจงคิดมากเรื่องอุปกรณ์ประกอบฉากเกินไปหรือเปล่า? แล้วการถ่ายสามภาคพร้อมกันมีความเสี่ยงแค่ไหนรู้ไหม? ถ้าภาคแรกพลาด ที่เหลือก็จบกันหมด"