หน้าจอโทรศัพท์สว่างอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็ดับลง
ตลอดทาง ฮั่วซินโทรหาจงซีหรานนับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอไม่รับเลย
เขายังคงโทรซ้ำไม่หยุด
ฉีซือเหนียนมองจงซีหรานอย่างเรียบเฉย พูดว่า "รับเถอะ"
"ไม่ล่ะ" จงซีหรานเขินอาย เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า มองไม่เห็นก็ไม่รู้สึกกวนใจ
กลับมาถึงบ้าน จงซีหรานก็ไม่สนใจสายจากฮั่วซิน ก่อนอื่นดื่มยารักษาไข้หวัดที่ฉีซือเหนียนชงให้ แล้วจึงเตรียมเข้าห้องน้ำไปแช่น้ำอุ่น
ก่อนจะเข้าประตูห้องน้ำ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ฉีซือเหนียนเอ่ยปากขึ้นมาทันใด "ฉันรับได้ไหม?"
จงซีหรานตะลึง
ฉีซือเหนียน "ไม่งั้นก็ปล่อยให้เขาโทรไม่หยุดน่ะสิ?"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงย้อนถาม จงซีหรานสงสัยว่าถ้าเธอกล้าพูดว่าไม่ เขาคงจะพูดต่อในวินาทีถัดมาว่า "เขารับได้แล้วฉันรับไม่ได้เหรอ?"
เธอพยักหน้า "งั้นก็แล้วแต่เธอเถอะ"
เมื่อได้รับอนุญาต อารมณ์ของฉีซือเหนียนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พอเตรียมจะรับสาย ปลายสายก็วางไปก่อน
เขาคาดว่าฮั่วซินคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ นั่งรออยู่บนโซฟาอย่างสบายใจ
ไม่กี่นาทีผ่านไป หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นป๊อปอัปข้อความจากวีแชท
อิ่นไท่ส่งข้อความในกลุ่มว่า "คุณจง พวกเราดูหนังจบแล้ว ตอนนี้สะดวกคุยเรื่องความคิดเห็นไหม?"
ฉีซือเหนียนหัวเราะเย็น
ฮั่วซินช่างหัวดื้อจริงๆ โทรหาจงซีหรานไม่รับก็เริ่มหาพวกพ้องมาช่วย
ฉีซือเหนียนไม่รู้รหัสผ่านโทรศัพท์ของจงซีหราน ลุกขึ้นผลักประตูห้องน้ำเปิดออก
จงซีหรานไม่มีนิสัยล็อกประตูห้องน้ำ ฉีซือเหนียนไม่เคยบุกเข้ามาตอนที่เธออาบน้ำ พอได้ยินเสียงดัง "ก๊อก" เธอก็รีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกโดยสัญชาตญาณ
หันไปมอง ฉีซือเหนียนถือโทรศัพท์เดินเข้ามาพร้อมพูด "อิ่นไท่ส่งข้อความมาว่าตอนนี้อยากคุยเรื่องความคิดเห็นหนังกับเธอ"
จงซีหรานค่อยๆ เลื่อนตัวลงไป ให้ร่างกายจมอยู่ในฟองสบู่ พูด "อ้อ" อย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ พร้อมยื่นมือจะรับโทรศัพท์