การกระทำของเธอเร็วเกินไป ฉีซือเหนียนจึงหันมามองนางโดยไม่รู้ตัว
จงซีหรานทำหน้าอึดอัด พยายามเปลี่ยนเรื่อง : "วันนี้วาดภาพคอนเซ็ปต์มาทั้งวัน เหนื่อยจังเลย"
นางแกล้งทำท่าเหนื่อยแล้วนวดคอตัวเอง กลัวว่าฉีซือเหนียนจะถามอะไรอีก
ปลายนิ้วที่กอดแขนเขาอยู่นั้นสั่นเทา
โชคดีที่ฉีซือเหนียนไม่ได้ถามอะไร พานางลงไปชั้นล่าง
จงซีหรานถอนหายใจอย่างโล่งอกเงียบ ๆ
—นั่นคือรอยสักคู่ที่เธอเคยไปสักกับฮั่วซินด้วยกัน
เธอชอบดอกกุหลาบ ดังนั้นเธอกับฮั่วซินจึงสักดอกกุหลาบสีแดงคนละดอก เธอสักที่แขนขวา ฮั่วซินสักที่แขนซ้าย
หลังจากฮั่วซินจากไป เธอก็ไปโรงพยาบาลใช้เลเซอร์ลบรอยสักนี้ทิ้ง
หมอบอกว่าสามารถลบสีออกทีละน้อยได้ ไม่เจ็บมาก และไม่ทิ้งรอยแผลเป็น
เธอไม่เอา
เธอต้องการความเจ็บปวดเพื่อให้ลืมฮั่วซิน และยิ่งต้องการความเจ็บปวดเพื่อเตือนตัวเองว่าตนเองโง่แค่ไหน
ตามหลักการแล้ว เรื่องแบบนี้ควรบอกฉีซือเหนียนไว้ล่วงหน้าเหมือนเรื่องสร้อยคอคู่รัก เพื่อไม่ให้วันไหนถูกขุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
แต่ตั้งแต่ตกลงกันว่าจะไม่หย่า เธอกลับพูดเรื่องนี้ออกไปอย่างเปิดเผยเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีก
อีกอย่างรอยสักอยู่ที่ต้นแขน ต่อให้ใส่เสื้อแขนสั้นในหน้าร้อนก็ถูกปกปิดไว้ ไม่น่าจะถูกขุดขึ้นมาได้
เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก
อีกอย่างเธอก็ลบมันทิ้งไปแล้ว
คิดได้แบบนั้น เธอก็ค่อย ๆ วางใจ
จู่ ๆ ทั้งคู่ก็เริ่มไปทำงานพร้อมกัน กลับพร้อมกัน
จงซีหรานไม่รบกวนฉีซือเหนียน ฉีซือเหนียนก็ไม่ตั้งใจดูแลเอาใจใส่เธอ ราวกับทั้งคู่เป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่ใช้ห้องทำงานเดียวกัน
วันนี้จงซีหรานกำลังวาดคอนเซ็ปต์อยู่ จู่ ๆ โคมไฟระย้าที่อยู่เหนือหัวก็เริ่มกระพริบ
เธอเงยหน้ามอง โคมไฟกระพริบอยู่เจ็ดแปดวินาทีก็ดับสนิท พอหันไปก็สบตากับฉีซือเหนียนพอดี
ฉีซือเหนียนมองโคมไฟนั้นอยู่เหมือนกัน เห็นนางมองเขาอยู่ก็พูด : "ผมเรียกคนมาเปลี่ยนให้"
จงซีหรานพยักหน้า
พอไฟดับ พื้นที่ตรงนั้นของเธอก็มืดลงไปมาก เธอจึงต้องพักก่อน
ช่างซ่อมรีบนำโคมไฟกับบันไดเข้ามาเปลี่ยนให้ พอกลัวโดนของหล่นใส่ จงซีหรานก็หลบไปด้านข้าง
พอพิงกำแพงได้ก็พบว่าเธอยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของฉีซือเหนียนพอดี