คืนนั้นฉีซือเหนียนอ่อนโยนและอดทนอย่างที่สุด ค่อยๆ ลองเชิงปฏิกิริยาของเธอทีละน้อย
บางทีอาจเพราะฤทธิ์เหล้า จงซีหรานจึงไม่ตื่นเต้นเท่าเดิม กลับทุ่มเทกายใจให้เขาไปเสียหมดอย่างวางใจเต็มร้อย
บรรยากาศดีมาก สองคนผ่อนคลายและทุ่มเทกับช่วงเวลานี้เป็นครั้งแรก
ไม่นานฉีซือเหนียนก็ครอบครองเรือนร่างของเธอ
จงซีหรานไม่เคยรู้สึกสุขสบายเท่านี้มาก่อน เหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในกลุ่มก้อนสายไหมหวาน
เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ สายไหมก้อนนั้นก็ค่อยๆ ละลาย และถูกดื่มด่ำจนหมดสิ้น
หลังจบลง ไม่นานเธอก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว
·
ตื่นขึ้นมาอีกทีก็บ่ายแล้ว
จงซีหรานสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างวาบหวาม พบว่าตัวเองนอนอยู่บนตำแหน่งของฉีซือเหนียน ส่วนฉีซือเหนียนไม่อยู่ในห้องนอนใหญ่
เธอนวดขมับที่ปวดจะแตก ขณะเดียวกันภาพความเมามายเมื่อคืนก็แว่บเข้ามาในหัวไม่ขาดสาย ร่างกายเธอชะงักค้างอยู่กับที่
ฟ้าถล่มแล้ว!
เมื่อคืนเธอทำอะไรลงไปเนี่ย?
โคตรจะอับอาย
จงซีหรานห่อตัวด้วยผ้าห่มผืนบาง พยายามจะตัดขาดจากโลกภายนอก
แต่ฟ้าก็ไม่เป็นใจซะอย่าง เพิ่งจะมุดได้ไม่ถึงสามนาที มือถือก็ดังขึ้น
สวี่โย่วโทรมาชวนเธอไปตัดต่อที่ฮวาเฉิง เธอตอบรับอย่างหมดเรี่ยวแรง
สวี่โย่วยั้งหัวเราะไว้ไม่อยู่เลยแซวว่า "โอ๊ะ สามีแกล้งเธออีกแล้วเหรอ?"
ไม่พูดก็ไม่เป็นไร พอพูดขึ้นมา จงซีหรานก็หวนนึกถึงภาพเมื่อคืนที่ถูกฉีซือเหนียนครอบครองบนเตียงขึ้นมาทันที รู้สึกอับอายจนแทบอยากตาย
เธอโกหกอย่างเด็ดเดี่ยว "เปล่า เมื่อคืนปาร์ตี้ฉลองปิดกล้องทั้งคืน"
ประตูถูกผลักออกอย่างกระทันหัน
ฉีซือเหนียนถือแก้วน้ำยืนอยู่ที่หน้าประตู มองเธออย่างอารมณ์ดี "ไม่มีเหรอ?"
จงซีหรานตกใจมือสั่น เกือบทำมือถือหลุดมือ
——ทำไมวันนี้เขาถึงไม่ไปทำงานอีก?
สวี่โย่ว: "ว้าว——"
จงซีหรานรีบวางสายทันที ก้มหน้ามองไหล่ที่เปลือยเปล่าของตัวเอง แล้วใช้ผ้าห่มผืนเล็กห่อหุ้มไว้มิดชิด
ฉีซือเหนียนหัวเราะสั้นๆ ออกมาเบาๆ
จงซีหราน: "..."
เธอห่อผ้าแน่นขึ้นไปอีก กลัวว่าเขาจะดึงผ้าห่มของเธอออกไปอีกเหมือนครั้งก่อน แต่ทว่าเขากลับไม่มีท่าทีใดๆ แค่ยื่นน้ำผึ้งในมือให้เธอ "จิบน้ำหน่อย"
จงซีหรานยื่นแขนออกมาจากผ้าห่มอย่างลองเชิงครึ่งแขน รับแก้วน้ำมาดื่มไปหนึ่งคำ