สองคนอยู่กินข้าวกับคุณยายเสร็จก็กลับบ้าน
หลายวันไม่ได้เจอกัน สามีภรรยาคู่ได้บทพิสูจน์ว่าที่เขาว่า "ห่างกันหน่อยก็คิดถึงกันเป็นพิเศษ" นั้นเป็นความจริงแค่ไหน
การเมาครั้งก่อนดูเหมือนจะทะลวงกำแพงที่คั่นกลางระหว่างสองคนไปโดยไม่ตั้งใจ คุณภาพชีวิตคู่ของพวกเขาพุ่งพรวดเหมือนจรวดขึ้นฟ้า
ไม่ต้องพูดถึงฉีซือเหนียน แม้แต่จงซีหรานเองก็ยังรู้สึกไม่พอใจ ราวกับกระดูกทั้งร่างจะละลาย
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉีซือเหนียนกำลังผูกเนกไทหน้ากระจก
โทรศัพท์ดังขึ้น เขารับสายด้วยมือเดียว มือขวากำเนกไทไว้ หยุดการเคลื่อนไหว
จงซีหรานกำลังจะไปล้างหน้า เดินผ่านหน้าเขาแล้วหยุด
ฉีซือเหนียนฟังโทรศัพท์ไปด้วย มองเธอไปด้วย
เธอหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เขย่งปลายเท้า ยื่นมือไปช่วยเขาผูกเนกไท
ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยช่วยเขาผูกเนกไท แต่ก่อนหน้านี้ท่าทางเธอดูแข็งทื่อไปหน่อย แถมมีความเต็มใจปนอยู่ไม่น้อย
ตอนนี้การเคลื่อนไหวของเธอเป็นธรรมชาติและลื่นไหลขึ้นมาก แม้แต่มุมปากยังยกขึ้นเล็กน้อย
"คุณฉี ความเห็นของคุณล่ะคะ" เสียงของเจียงเจิ้งดังมาจากในโทรศัพท์ทันใด
ฉีซือเหนียน: "หือ พูดอีกรอบสิ"
เจียงเจิ้งที่อยู่อีกฝ่ายของโทรศัพท์ถึงกับงง
ฉีซือเหนียนเป็นคนมีสมาธิจดจ่อและมีประสิทธิภาพสูงเสมอ ไม่เคยมีสถานการณ์แบบนี้มาก่อนที่ต้องรายงานสองรอบในการคุยโทรศัพท์ครั้งเดียว