ฉีซือเหนียนเป็นคนรักความสะอาดเล็กน้อยจริงๆ
ถ้าเป็นวันปกติเขาต้องถามให้รู้เรื่องแน่ แต่ตอนนี้จงซีหรานเมาไม่เป็นท่า แถมเขาก็ทนกลิ่นบนตัวตัวเองไม่ไหวจริงๆ เลยต้องรีบเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำให้เสร็จก่อน
ออกมาแล้ว จงซีหรานยังคงนั่งอยู่บนโซฟา ท่าเดิม ยังกอดแก้วดูดน้ำในมือเหม่อลอย
ไม่รู้ว่าเธอกินน้ำยาแก้เมาเข้าไปหรือเปล่า ปลอกคอเสื้อเชิ้ตสีขาวเอาเปื้อนไปด้วยน้ำเปียกเป็นหย่อมเล็กๆ
ฉีซือเหนียนเดินเข้าไป ดึงแก้วดูดน้ำจากมือเธอ: "อาบน้ำเองได้ไหม?"
จงซีหรานพยักหน้า: "ได้"
ฉีซือเหนียนมองเธออย่างไม่ค่อยมั่นใจสักนึก แล้วพูด: "ฉันไปเติมน้ำให้ก่อนนะ"
พอเติมน้ำเสร็จ เขาก็พยุงจงซีหรานไปที่หน้าห้องน้ำ สายตากังวล: "อย่าล็อกประตูนะ มีอะไรเรียกฉัน"
จงซีหรานมั่นใจ ยื่นมือทำให้สัญลักษณ์โอเคให้เขา: "วางใจได้เลย—"
สามวิหน้าต่อมา เขาได้ยินเสียง"ปัง"ดังขึ้น
เหมือนจงซีหรานตกไปในอ่างอาบน้ำเลย
ฉีซี่เหลียนผลักประตูเข้าไป
จงซีหรานนั่งตัวบริมอยู่ในอ่างอาบน้ำทั้งชนิดดูแล ตัวตัวไปหมด
ดีที่เธอไม่ได้รับอันตราย ไร
เธอก้มดูตัวเอง: "ฉันหนะ นึกหน้าจะถอดเสื้อผึก่อนแล้วค่อยนั่งเข้าไปไม่ได้เลย"
"......"
สองนาทีต่อมา ฉีซี่เหลียนก็เริ่มช่วยเธออาบน้ำ
บางทีเพราะเมาได้กล้าอาย เธอไม่มีความขวยเขินสักพวกเลย ปล่อยให้เขาทำทุกอย่าง คอของเธอเองกับขวดอาบนำไม่รู้จะทำเจ้าภาพีสับสน
ท่าทางเป็นแบบนั้นทั้งแหม๋ว จนนุ่มจมเก}}
ดวงตาฉีซี่เหลี่ยนเป็นประกายครึ้ม ก้มลงรดน้ำให้สระผมของเธอ
ไม่รู้ว่าการก่าใต้ของเขาไปโดนจุดอะไรเข้า จงซีหราน็หันหัวก่ง กระจายเสียงร้องเพลงสุดอารมณ์ทันที:"ถ้าเธอรักฉันไม่เทริง ก็เอาหัวใจฉันไปไห้คืนได้เลย—"