จงซีหรานหันมองไปทางฉีซือเหนียน
ทุกคนแทบไม่กล้าหายใจแรง ๆ กลัวว่าคนเป็นสามีภรรยาคู่นี้จะทะเลาะกันขึ้นมาต่อหน้าต่อตาในวินาทีถัดไป
มีคนอยู่มากมายขนาดนี้ ต่อให้จะแพ้ก็ต้องไม่แพ้ในเรื่องท่าที
ถึงแม้ในใจของจงซีหรานจะกระวนกระวายอยู่บ้าง แต่บนใบหน้ากลับยังคงสงบนิ่ง
เธอมองตรงไปที่ฉีซือเหนียน: "ผู้จัดการหนานบอกว่าการถ่ายของฉันรบกวนการทำงานของคุณฉีและพนักงาน ทำให้ต้องพาคนออกไป ถ้าคุณฉีไม่พอใจ ก็บอกฉันได้โดยตรง ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาบอกแทน"
ฉีซือเหนียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาที่มองจงซีหรานแฝงความแปลกใจอยู่บ้าง
เธอไม่ค่อยมีท่าทีแข็งกร้าวแบบนี้ต่อหน้าเขาเลย
เขาเหมือนส่งเสียงหัวเราะสั้น ๆ ออกมา: "ไม่กล้า"
ตอนที่เขาพูดคำว่า "ไม่กล้า" ออกมา เสียงของเขาแฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง ให้ความรู้สึกนุ่มนวลและเอ็นดู
จงซีหรานโล่งใจในใจ แต่ก็รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง
เขากะทันหันอ่อนข้อแบบนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องรับมืออย่างไร
ผู้จัดการฝ่ายอุปกรณ์วิ่งหน้าตาเหงื่อท่วมมาถึงตอนนี้ เขากลัวจะไปทำให้หนานซูไม่พอใจ เพราะฉีซือเหนียนให้ความสำคัญกับเธอมาก
แต่พอมาถึงก็พบว่าเรื่องนี้ไปรบกวนถึงคุณฉีด้วย ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
คิดว่าไม่ว่าจะยังไงก็ต้องโดนตำหนิเป็นแน่ แต่ไม่คิดว่าฉีซือเหนียนจะกำชับแค่ว่า: "แจ้งพนักงานชั้น 12 และชั้นข้างเคียงให้ย้ายไปทำงานที่ชั้นอื่น เพื่อให้พร้อมรองรับความต้องการในการถ่ายของคุณจงตลอดเวลา"
ผู้จัดการฝ่ายอุปกรณ์เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก: "ได้ครับ"
ฉีซือเหนียนมองไปที่หนานซู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: "สายตาของผู้จัดการหนานช่างสั้นเกินไป หนังเรื่องนี้ของคุณจงมีอาจารย์เปากับหลีเฉิงนั่งบัญชาการอยู่ ยังไงก็ไม่มีทางเงียบหายไปแน่นอน การมาถ่ายที่บริษัทเป็นการประชาสัมพันธ์ให้กับบริษัทฉีซื่อ เรื่องแบบนี้เธอยังไม่เข้าใจอีกหรือไง?"