เซี่ยอวี๋อดไม่ได้ที่จะสั่งน้ำปลาต้มเพิ่มอีกหนึ่งชาม พลางกินไปพูดไปว่า "ซีซี อาหารโรงอาหารของสามีเธออร่อยมากจริงๆ ดีกว่าไก่ปันย่าของกองถ่ายเยอะเลย"
จงซีหรานตอบรับอย่างหงอยๆ "อ้อ"
เซี่ยอวี๋ถาม "เธอเป็นอะไรไป? ไม่มีความสุขเหรอ?"
"เปล่า" จงซีหรานดึงสติกลับมา "กำลังคิดเรื่องบทอยู่"
ในหัววาบขึ้นถึงใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของฉีซือเหนียนเมื่อครู่ จิตใจรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขาก็เป็นแบบนี้ ไม่เห็นจะต่างอะไรเลย ทำไมครั้งนี้เธอถึงได้รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองมีความคาดหวังกับเขาขึ้นมา?
รู้สึกเหมือนกับว่าตอนอยู่ข้างล่าง พวกเขาไม่ควรพูดกันแค่สองประโยคนั้น
เธอกินปลาชิ้นหนึ่ง แล้วเหยียนอี้เข่อก็โทรเข้ามา "ซีซี เธอขอยืมตึกของสามีเธอถ่ายทำได้จริงเหรอ?"
จงซีหรานตอบ "อื้ม"
"แล้วช่วยยืมให้ฉันด้วยได้ปะ?"
จงซีหรานนึกถึงฉากน่าอายตอนที่ไปขอยืมตึกบริษัทฉีซื่อจากฉีซือเหนียนถ่ายทำ จู่ๆ ก็ถูกพริกเผ็ดสำลัก รีบไปดื่มน้ำ
ในโทรศัพท์น้ำเสียงของเหยียนอี้เข่อฟังดูน่าสงสาร "หนังของฉันอีกสองสามเดือนกว่าจะเปิดกล้อง ยังไงก็ไม่ชนกับเธอแน่นอน แล้วมุมกล้องก็ต้องต่างกันด้วย ขอร้องล่ะ"
จงซีหรานพูดอย่างลังเล "ฉันจะลองถามดูนะ แต่ไม่รับรองว่าจะได้"
เหยียนอี้เข่อพูด "สามีเธอน่ะหัวใจเตี้ยขนาดนั้น เธอเอ่ยปากไปเขาต้องตกลงแน่"
เธอเข้าใจฉีซือเหนียนผิดไปรึเปล่านะ?
ทำไมเธอถึงคิดว่าฉีซือเหนียนเป็นคนหัวใจเตี้ยได้ล่ะ...
ในหัวก็เผลอวาบขึ้นถึงภาพตอนที่เธอเรียก "สามี" แล้วถูกฉีซือเหนียนเห็นพอดี ใบหน้าแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย
เธอเตือนตัวเองว่าอย่าคิดฟุ้งซ่าน กินข้าวให้สบายใจ