คืนนี้จงซีหรานนอนหลับไปเพียงสองชั่วโมง
แต่เธอไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย ตื่นเช้ามาอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่ามาถึงกองถ่าย ดึงสวี่โย่วมาคุยเรื่องบทที่แก้ไขใหม่
ช่วงนี้สวี่โย่วรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย เพราะหนังเรื่อง "แอบรักเธอ" ของเธอชนแนวกับหนังของเมิ่งเนี่ยนเนี่ยน พอฟังบทที่แก้ใหม่จบ ทั้งคนก็สดใสขึ้นมาทันที
"ซีซี ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นคนเรียนมาทางนี้จริง ๆ แก้แบบนี้บทไม่บางเบาเลย เมื่อก่อนฉันว่าบทนี้รายละเอียดกินใจ แต่ความดราม่ามันยังขาด ๆ ไปหน่อย"
จริงอย่างที่ว่า ความคิดดี ๆ ใคร ๆ ก็สัมผัสได้
น้ำเสียงของจงซีหรานเองก็แฝงความตื่นเต้น: "จริง ๆ ไม่ใช่ฉันหรอก คือ...เป็นคำแนะนำจากเพื่อนคนหนึ่ง"
ไม่รู้ทำไม เธอตามสัญชาตญาณไม่อยากเอ่ยชื่อของฉีซือเหนียนออกมา
สวี่โย่ว: "นักเขียนบทคนไหนล่ะ เก่งขนาดนั้น"
จงซีหรานหยุดไปครู่หนึ่ง: "ก็ไม่เชิงคนในวงการหรอก"
สวี่โย่วมองจงซีหรานอย่างมีนัยแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างมั่นใจ: "งั้นเพื่อนคนนั้นของคุณต้องเคยแอบชอบใครมาบ้างแน่ ๆ ผู้ชายใช่ไหม"
จงซีหรานงงเล็กน้อย: "คุณรู้ได้ยังไง"
สวี่โย่วสีหน้าเหมือนรู้อยู่ว่าเป็นแบบนี้: "คนนอกวงการจะให้คำแนะนำดีขนาดนี้ได้ยังไง ยังไงก็ต้องเป็นคนที่เคยผ่านประสบการณ์มาแล้วเท่านั้นถึงจะคิดได้"
จงซีหรานกำบทไว้ในมือ นิ่งไปสองสามวินาที แล้วพูด: "ก็อาจจะใช่"
เพราะประสบการณ์ความรักของฉีซือเหนียนไม่ได้ว่างเปล่า
ตอนนั้นเขาดูเหมือนจะชอบแฟนสาวคนนั้นของเขามาก
ไม่รู้ว่าเพราะอดหลับอดนอนมานานจนจิตใจถึงขีดสุดหรือเปล่า อารมณ์ตื่นเต้นของจงซีหรานตอนนี้พลันร่วงลงมาฉับพลัน แถมยังมีความรู้สึกหม่นหมองไร้เหตุผลผุดขึ้นมา
เธอสรุปว่าคงเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป จึงไปนั่งพักบนเก้าอี้ผ้าใบหรี่ตาพักประมาณครึ่งชั่วโมง แล้วตั้งสมาธิเต็มที่กับการถ่ายทำ
ท้องฟ้าค่อนข้างมืดครึ้ม โชคดีที่แสงยังพอใช้ได้