จงซีหรานไม่รู้เลยว่าฉีซือเหนียนดูคลิปนั้นไปหลายรอบแล้วตั้งแต่เช้า เธอหัวเราะพลางพูดว่า "โคตรจะเขินเลย นายก็ลืมเหมือนกันสินะ เดี๋ยวฉันพานายย้อนอดีตหน่อย"
นางคิดว่าฉีซือเหนียนคงจะปฏิเสธไม่ดูประวัติศาสตร์อันดำมืดแบบนี้ แต่ไม่คิดว่าเขาจะดูเป็นเพื่อนเธอจนจบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
จงซีหรานชมเขา "ตอนนั้นนายยังเล็ก ๆ ก็หล่อแล้วนะ"
เธอเผลอหยิกแก้มเขาทีหนึ่ง "เผยไหล่แล้วน่ารักจะตาย"
ฉีซือเหนียน: "..."
เขาทำหน้าหมดหนทาง "หัวเราะเสร็จยัง?"
จงซีหราน: "หัวเราะต่ออีกสามนาที"
ฉีซือเหนียน: "..."
เธอหัวเราะอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง จนตัวอ่อนไปหมด จึงนึกขึ้นได้แล้วถามฉีซือเหนียนว่า "ตอนนั้นนายทั้งเย็นชาทั้งพูดยาก จะถูกฉันโน้มน้าวได้ยังไงเนี่ย?"
เธอลืมไปหมดแล้วจริง ๆ
ตอนนี้แค่คิดก็ยังเหลือเชื่อ
ฉีซือเหนียนปิดกล้องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ลืมแล้ว อาจจะสมองสั่งการผิดพลาด หรือโดนผีสิง"
จงซีหราน: "..."
จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้ลืม
ตอนนั้นเป็นปิดเทอมฤดูร้อน สองครอบครัวไปพักร้อนที่วิลล่าด้วยกัน
จงซีหรานตามตื๊อเขาอยู่หลายวัน ทุกครั้งที่เจอกันก็จะยื่นลูกอมให้เขาหนึ่งเม็ด ดึงแขนเสื้อเขาอ้อนวอน
เขารู้สึกรำคาญที่ถูกตื๊อ แต่ไม่รู้ทำไมก็รู้สึกใจอ่อนอยู่บ้าง เลยตกลงไป
เธอฆ่าเวลาด้วยการนึกย้อนไปถึงคลิปสั้น ๆ แล้วพูดว่า "จริง ๆ ตอนนั้นฉันถ่ายก็ถือว่าใช้ได้อยู่นะ องค์ประกอบภาพก็ผ่าน ที่สั่นก็ไม่มาก ทราสิชันก็พอใช้ได้ ที่สำคัญที่สุดคือ ฝีมือการแสดงฉันก็ไม่เลว!"
เธอมองไปที่ฉีซือเหนียน "แน่นอน สู้ที่แกเล่นไม่ได้หรอก"
ฉีซือเหนียน: "..."
จงซีหรานพูดอย่างกระตือรือร้น "พวกเรามาลองใหม่กันอีกครั้ง"
พูดจบไม่รอให้ฉีซือเหนียนทันตั้งตัว เธอก็ใช้แขนเป็นดาบแสง ยื่นเฉียงมาตรงหน้าเขา แล้วลดเสียงต่ำลง "ฉันเป็นพ่อของแก"
เธอสารภาพว่า เธอแค่อยากเอาเปรียบฉีซือเหนียนเท่านั้นแหละ