หลังเสียงระเบิดสงบลงไปได้สักพัก การได้ยินของเธอก็กลับมาเป็นปกติ
หลังเสียงอึกทึกครึกโครมผ่านพ้น ทุกสิ่งรอบข้างก็ค่อยๆ สงบลง
ฉีซือเหนียนก้มหน้ามองเธอ: "ไม่เป็นไรนะ?"
"ไม่เป็นไร" เธอส่ายหน้า นิ้วมือขดเล็กน้อย
จริงๆ แล้วแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่แน่ใจนักว่า ช่วงเวลานั้นที่หัวใจเต้นแรง เป็นเพราะทิวทัศน์อันยิ่งใหญ่ตรงหน้า หรือเป็นเพราะตัวของฉีซือเหนียนกันแน่
·
หนึ่งเดือนต่อมา งานฉายตัวอย่างถูกจัดขึ้นในห้องประชุมที่ใหญ่ที่สุดของบริษัทฉีซื่อ
คลิปความยาวเจ็ดนาทีที่จงซีหรานถ่ายทำโดดเด่นเป็นอย่างมาก
ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะเชิญดาราระดับแถวหน้าอย่างหลีเฉิงและหมิงเหยี่ยนมาได้ การแสดงของทั้งสองคนทำให้คุณภาพของคลิปตัวอย่างทิ้งห่างคนอื่นๆ ไปไกลลิบ
บวกกับฉากกระโดดตึกสุดระทึกใจทั้งสวยงามโรแมนติกราวกับวันสิ้นโลก แทบจะออกมาเพียงไม่กี่วินาทีก็ตรึงใจทุกคนที่อยู่ในนั้นได้ทันที
แม้แต่เมิ่งจิ่งกงก็ยังตะลึงไปชั่วขณะ จนลืมเอ่ยปากแทนเมิ่งเนี่ยนเนี่ยนเป็นคนแรก
เจิ้งหยาทนไม่ไหวถามขึ้น: "นี่ถ่ายด้วยงบประมาณห้าแสนเหรอ?"
จงซีหรานมองเธอ: "หลีเฉิงกับหมิงเหยี่ยนรับแสดงโดยไม่คิดค่าตัว"
เจิ้งหยา: "งบก็น่าจะเกินห้าแสนไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ตึกถล่มได้สมจริงขนาดนี้"
"ถ่ายจริงประกอบกับเอฟเฟกต์" จงซีหรานกล่าวเสียงเรียบ
ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างตกตะลึง
เจิ้งหวายหมิน: "ถ่ายจริง?"
จงซีหรานรู้สึกเขินๆ นิดหน่อย: "ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งพอดีมีตึกที่ก่อสร้างค้างไว้ต้องระเบิดทิ้ง"
ในห้องเงียบกริบ
เพื่อนคนนั้นอีก... คิดก็รู้ว่าเป็นใคร แต่บังเอิญเกินไปจริงๆ
เมิ่งเนี่ยนเนี่ยนหัวเราะเย็น: "คุณจงโชคดีจริงๆ นะคะ"
เหยียนอี้เข่ออดไม่ได้พูด: "นี่มันแค่โชคดีเหรอ? ถึงจะให้ตึกที่ต้องระเบิดกับเธอ เธอก็ถ่ายแบบนี้ออกมาไม่ได้หรอก"
เจิ้งหวายหมินดูคลิปความยาวเจ็ดนาทีนั้นอีกรอบ ยิ่งดูก็ยิ่งชอบ หัวใจเริ่มเอนเอียงไปทางจงซีหรานทีละน้อย
เมิ่งจิ่งกงพูดขึ้นในตอนนี้: "ก็ดีมากนะ แต่จังหวะของหนังยาวเป็นเรื่องสำคัญมาก ในนิยายต้นฉบับแค่บรรยายไว้ผ่านๆ พล็อตแค่นั้นถูกคุณจงถ่ายออกมาแบบนี้ ดูเหมือนจะจัดสัดส่วนความสำคัญไม่ค่อยเหมาะสม"