เธอไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกครั้งนี้ยังไง
ทั้งทางร่างกายและจิตใจ ราวกับได้รับการเติมเต็มและความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลังจากทั้งคู่เสร็จสิ้น จงซีหรานนอนเหยียดยาวบนเตียงอย่างขี้เกียจ ปล่อยวางความคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ใต้หมอนขึ้นมาดู ก็ห้าโมงกว่าแล้ว
ฉีซือเหนียนดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน: “นอนต่ออีกหน่อยไหม?”
เธอรับคำเบาๆ แต่กลับหันหน้าหนี ไม่กล้ามองเขา
น้ำเสียงฉีซือเหนียนแฝงรอยยิ้ม: “อายอะไร”
พอเจ็ดโมง เสียงปลุกในโทรศัพท์ฉีซือเหนียนก็ดังขึ้น
เขาพยุงตัวจงซีหรานไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง อีกมือยื่นไปกดปิดเสียงเรียกเข้า แล้วกลับมาโอบกอดเธออีกครั้ง
จงซีหรานถูกปลุกให้ตื่น ลืมตาขึ้นมาเห็นฉีซือเหนียนยังกอดเธออยู่ไม่ขยับ ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เขามีวินัยในตัวเองเสมอ ปลุกดังเมื่อไหร่ก็ลุกเมื่อนั้น ไม่มีวันรอช้าแม้แต่วินาทีเดียว
เธอมองหนวดเคราเม็ดเล็กๆ เพิ่งงอกใหม่บนคางเขา แล้วถาม: “คุณยังไม่ลุกอีกเหรอ?”
ฉีซือเหนียนหลับตานิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพูด: “ลุก”
น้ำเสียงแฝงความไม่เต็มใจอยู่เล็กน้อย
เขาลืมตา ยื่นมือไปแตะปลายคางเธอเบาๆ พูดว่า “ยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลย เมื่อวานที่ออกหน้าแทนฉัน”
จงซีหรานเม้มริมฝีปาก: “เรื่องปกติ ไม่ใช่คุณก็ช่วยฉันมาหลายครั้งแล้ว”
ฉีซือเหนียนรับคำ เอียงคอมองเธอ: “ดึงฉันขึ้นทีสิ?”
จงซีหราน: “?”
ฉีซือเหนียนพูดอย่างหน้าด้าน: “ฉันหมดแรงหน่อย เมื่อคืนฉันเป็นคนออกแรงเองนะ แค่นี้เธอก็ดูแลฉันแบบนี้เหรอ?”
“……”
ทั้งคู่กอดกันเล่นอีกราวหนึ่ง ฉีซือเหนียนใกล้จะสายจริงๆ แล้ว
เขารีบกัดข้าวเช้าไม่กี่คำ ก็ออกจากบ้านพร้อมกับจงซีหราน ระหว่างทางในรถก็เริ่มประชุมทางโทรศัพท์ทันที
ชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้า ถนนในเมืองติดไปหมดทุกทาง
จงซีหรานไม่สะดวกจะรบกวนฉีซือเหนียน จึงส่งสายตาให้เสี่ยวจางคนขับรถจอดที่ปากทางเข้าสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินข้างหน้า เธอจะนั่งรถไฟฟ้ากลับบ้านเองก็ได้
“ไม่ต้อง” ฉีซือเหนียนวางสายโทรศัพท์ “ฉันไปส่งเธอ จะประชุมในรถก็เหมือนกัน”
จงซีหรานยังไม่ทันได้พูดอะไร โทรศัพท์เขาก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง