ได้ยินดังนั้น ฉีซือเหนียนก็ช้อนตาขึ้นมองเธอ
จงซีหรานรีบบอกว่า "ฉันพูดเล่นน่ะ—"
พอพูดออกไปแล้ว เธอกลับรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที
ฉีซือเหนียนหันไปทางหนานซู น้ำเสียงกึ่งล้อเล่น "ผู้จัดการหนาน ไม่ได้ยินภรรยาผมพูดหรือไง ถ้าคุณยังไม่ไป ผมต้องคุกเข่าบนคีย์บอร์ดแล้วละ"
จงซีหรานหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
เธอรีบมองไปที่หนานซู เห็นหนานซูสีหน้าซีดเผือด แล้วรีบถือโน้ตบุ๊กกับแก้วน้ำถอยออกไป ถอยไปได้ไม่กี่ก้าวก็ทำเม้าส์หลุดมือ เล็กนึกหงายขึ้นมาคว้าอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกจากประตูไป
ประตูห้องประชุมถูกปิดเสียงดังปัง
จงซีหรานผลักเขาเบา ๆ "คุณทำอะไรเนี่ย?"
น้ำเสียงมีเสน่ห์นิด ๆ
"คุณไม่ใช่แคร์เธออยู่เหรอ?" ฉีซือเหนียนมองเธอ "แบบนี้ก็เบาแก้ใจแล้วใช่ไหม"
"ฉันไม่มี" จงซีหรานกัดปาก "ก็บอกแล้วว่าเล่นสนุก ๆ"
ฉีซือเหนียนไม่ใส่ใจนัก ลุกขึ้นพูด "ขึ้นไปรอฉันข้างบนก่อน มีอีเมลอีกสองสามฉบับที่ต้องตอบ"
จงซีหรานตอบตกลง
ที่นี่เป็นชั้น 13
ฉีซือเหนียนเดินนำเธอออกไปเอง จึงดึงดูดสายตาพนักงานเป็นธรรมดา
ครั้งที่แล้วที่มาบริษัทฉีซื่อเพราะงาน เธอเดินเคียงข้างฉีซือเหนียนถึงจะรู้สึกไม่ค่อยชินบ้าง แต่ก็ปรับตัวได้เร็ว
แต่ครั้งนี้มาหาเขาอย่างเดียวล้วน ๆ
ไม่มีเหตุผลชอบด้วยกฎหมาย ทำให้เธอตื่นเต้นเป็นพิเศษโดยไม่รู้ตัว ก้าวเท้าเข้าเร็วขึ้นด้วยอีกไม่กี่ก้าว