ฉีซือเหนียนมองจงซีหราน
ดวงตาของเธอโค้งงอเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แววตาฉายแววสะใจอย่าชัดเจน
ฉีซือเหนียนเอ่ยเสียงเรียบ "ได้สิ คืนนี้ฉันจะค่อยๆ เล่าให้เธอฟังทีละนิดทีละหน่อย"
ตอนที่พูดคำว่า "ทีละนิดทีละหน่อย" เขาจงใจมองเธอพร้อมกับยืดเสียงให้ยาวขึ้น ทำให้จงซีหรานรู้สึกถึงความอับอายราวกับเขากำลังค่อยๆ แกะเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น
เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรต่อทันที
ฉีซือเหนียนยิ้มบางๆ โน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ "ไม่ใช่บอกแล้วเหรอว่าให้เธอเอาไปใช้เป็นวัตถุดิบหมดแล้ว ไยยังมาแซวฉันอีก"
ท่าทางของเขาใกล้ชิดสนิทสนมเกินไป จงซีหรานจึงผลักเขาเบาๆ
คุณยายฉีหัวเราะพลางพูด "บนโต๊ะอาหารมีแค่เราสามคน พวกเธอยังต้องมาซุบซิบกันอีกเหรอ"
หลังกินข้าวเสร็จ สองสามีภรรยาก็อยู่เป็นเพื่อนคุณยายฉีคุยเล่น
ใกล้จะถึงฤดูร้อนแล้ว ดอกไม้ในบ้านออกดอกบานสะพรั่งไม่น้อย
คุณยายฉีรดน้ำพลางชี้ไปที่กระถางดอกไม้สีส้มที่กำลังบานสะพรั่งหนึ่งในนั้นแล้วพูด "ดอกไม้นี้เรียกว่าดอกบานไม่รู้โรย สมัยฉันยังสาวชอบเอาไปย้อมเล็บ สีสวยมาก ซีซีอยากลองไหมล่ะ"
จงซีหรานพยักหน้า "ได้สิคุณยาย เราไปย้อมด้วยกันเถอะ"
คุณยายฉีส่ายมือ "ยายแก่แล้ว จะไปย้อมอะไรกันอีก"
ถึงแม้จะเคยไปเรียนเมืองนอกและใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาหลายปี แต่รากฝังลึกบางอย่างในตัวคนตั้งแต่วัยเด็กก็ยังคอยรั้งเขาเอาไว้เสมอ
"แก่แล้วก็ต้องสวยได้สิคะ" จงซีหรานจับมือเธอไว้ "มือคุณยายสวยขนาดนี้ หนูจะย้อมให้คุณยายจนถึงร้อยปีเลยค่ะ"
"ปากหวานจริงๆ" คุณยายฉีปล่อยให้เธอจับมือย้อมเล็บไปตามใจ
ฉีซือเหนียนยืนดูอยู่ข้างๆ
เขาไม่เคยคิดว่าจะมัวเสียเวลากับเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ นานขนาดนี้นานขนาดนี้ รู้สึกเหมือนกำลังทำชีวิตให้สูญเปล่า
แต่ฉากตรงหน้ากลับราวกับมีมนตราบางอย่าง ทำให้เขาก้าวเท้าออกไปไม่ไหว
แค่ทายาทาเล็บ คุยเรื่องสีสันไร้สาระแบบนี้ ทำไมคุณยายถึงได้หัวเราะอย่างมีความสุขจนริ้วรอยบนใบหน้าคลี่คลายออกไปหมด