จงซีหรานนอนพับแขนอยู่บนโต๊ะ หลับไม่ค่อยสนิท พอฮั่วซินพูดอะไรขึ้นมาเธอก็ตื่นทันที
เธอลืมตาขึ้นแล้วเงยหน้าเห็นเขาถือโทรศัพท์ของเธออยู่ จึงรีบลุกขึ้นทันที
เสื้อคลุมที่คลุมอยู่หลุดร่วง หน้าจอยังแสดงสายที่กำลังคุยกับฉีซือเหนียนอยู่ เวลาผ่านไป 48 วินาที เข็มนาฬิกากำลังเพิ่มขึ้นทีละวินาที
สีหน้าจงซีหรานเปลี่ยนไป เธอคว้าโทรศัพท์กลับมาทันที แล้วเดินออกไปนอกสตูดิโอ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยจนควบคุมไม่อยู่: “คุณฉี?”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที แล้วก็ดังขึ้น: “ฉันเอง”
จงซีหรานรีบพูด: “ฉันเป็นหวัดนิดหน่อย พอดีเผลอหลับไปในออฟฟิศ โทรศัพท์สั่นไว้ ฉัน…”
ฉีซือเหนียนเดาได้เกือบหมด เขาระงับความโกรธในใจไว้ น้ำเสียงนิ่ง: “คุณเป็นหวัดเหรอ? อีกห้านาทีฉันจะถึง”
จงซีหรานดีใจที่เขาไม่โกรธ: “ได้ ฉันจะไปอธิบายให้ฟังละเอียดตอนเจอกัน”
เธอกลับเข้าไปในสตูดิโออย่างโมโห อิ่นไท่กำลังใส่หูฟังดูตัวอย่างหนังอย่างไม่สนใจใคร ราวกับไม่รับรู้สิ่งรอบข้างเลย
ฮั่วซินยืนอยู่ตรงมุมห้อง ยกเสื้อคลุมตัวนั้นพาดไว้บนแขน แล้วจ้องมองเธอ
จงซีหรานเดินไปตรงหน้าอย่างโกรธจัด แล้วถาม: “คุณมีสิทธิ์อะไรรับโทรศัพท์ของฉัน? ฉันคิดว่าอย่างน้อยคุณก็ควรรู้จักเคารพสิทธิ์ของคนอื่น”
เคารพ?
ฮั่วซินหัวเราะเยาะ แล้วพูด: “ยังไง? เที่ยวกลางคืนกับฉีซือเหนียนแค่คืนเดียวเขาก็ไม่ไว้ใจคุณแล้วเหรอ? รู้ว่าคุณเคยขี่มอเตอร์ไซค์ให้ฉันนั่งซ้อนเขาไม่พอใจ? รู้ว่าฉันเคยพาคุณกินแมงป่องเขาก็ไม่พอใจอีกเหรอ?”
จงซีหรานตะลึงไปชั่วครู่ — ไม่แปลกใจเลยที่ฉีซือเหนียนถามเมื่อวานว่ายืนยันจะให้เขากินหรือเปล่า