หลังของฮั่วซินสั่นไม่เป็นท่า
ฉีซือเหนียนวางคิวบิลเลียดลง: "ขอตัวก่อน คุณฮั่วคืนนี้อยากดื่มอะไร เอาเข้าบัญชีฉันได้เลย"
เขาหยิบเสื้อคลุมเดินลงไปข้างล่าง
ฝูงชนหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
ตอนที่ฉีซือเหนียนเดินลงบันได สายตาจับจ้องไปที่ทิศทางของจงซีหราน หัวใจของจงซีหรานเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เหยียนอี้เข่อผลักเธอเบา ๆ: "สามีเธอจำเธอได้หรือเปล่า?"
ดูเหมือนจะใช่
จงซีหรานลุกขึ้น แล้วส่งสายตาเป็นเชิงกระวนกระวายให้เขา
ถ้าเขามาที่นี่ ทั้งบาร์ก็คงรู้ว่าเธอยืนดูการแข่งขันบิลเลียดระหว่างเธอกับฮั่วซิน
แต่ดูเหมือนฉีซือเหนียนจะมองไม่เห็นอะไร เขาก็แค่เดินตรงมาหาเธอ
มือที่วางอยู่บนเข่าของจงซีหรานกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ฉีซือเหนียนเดินฝ่าฝูงชนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
หัวใจเธอแทบกระโดดออกมาจากอก กำลังจะยอมรับชะตากรรม ก็ได้ยินฉีซือเหนียนถามเซี่ยอวี๋ที่อยู่ข้าง ๆ: "เธอก็มาด้วยเหรอ? คนนี้เป็นใคร?"
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่จงซีหราน
"......"
ความเงียบคือสะพานคามบริดจ์ในคืนนี้
ปากของเซี่ยอวี๋อ้าเป็นรูปตัวโอในตอนแรก แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า: "นี่คือศิลปินที่ฉันเพิ่งเซ็นสัญญา"
ฉีซือเหนียนทำเสียง "อ้อ" แล้วยื่นมือไปหาเธอ: "ยินดีที่ได้รู้จัก"
ยินดีที่ได้รู้จักบ้าเถอะ
ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย จงซีหรานจำใจต้องยื่นมือออกไป แล้วพูดด้วยเสียงแหบแห้ง: "สวัสดีค่ะ"
ปลายนิ้วของเขาเกาไปที่ฝ่ามือเธอ
เขาก้มหน้าลงพูดอย่างรวดเร็ว: "รอเธอข้างนอก"
จงซีหรานหน้าแดงวาบทันที
หลังจากจับมือเสร็จ ฉีซือเหนียนก็เดินออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ
เหยียนอี้เข่อที่อยู่ข้าง ๆ เกือบหัวเราะจนตัวงอ: "ฉันต้องเอาฉากนี้ไปใส่ในบทหนังของฉันให้ได้เลย"