จงซีหรานที่กำลังแกะกระดุมเสื้อโค้ตอยู่นั้นหยุดมือลง
ตอนที่เพิ่งแต่งงานกับฉีซือเหนียนใหม่ ๆ เธอก็เคยคิดถึงคำถามนี้เหมือนกัน
แต่ต่อมาเมื่อเธอรู้ว่าตระกูลจงต้องการเงินมากแค่ไหน เธอก็ไม่เคยเพ้อฝันอะไรอีกเลย
ในห้องอบอุ่นมาก
จงซีหรานร้อนจนเหงื่อซึมบาง ๆ แต่เธอกลับตอบคำถามนั้นไม่ได้ในทันที
อยากไหม?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก็ต้องอยากแน่นอน
แต่ตอนนี้ มันไม่ได้เป็นแค่เรื่องอยากอีกต่อไป
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ฉีซือเหนียนก็จู่ ๆ ก้าวเข้ามาข้างหน้าเธอหนึ่งก้าว
เธอไม่ได้หลบ
เขายกมือแกะกระดุมเสื้อโค้ตของเธอทีละเม็ด
เสื้อโค้ตร่วงหล่นลงกับพื้น
ฉีซือเหนียนอุ้มเธอขึ้น กลับไปที่เตียง
เป็นคำตอบที่คาดเดาได้
ทั้งที่ตอนแรกเขาไม่เคยสนใจเรื่องนี้
เขาเคยถามหาแต่ผลลัพธ์ ไม่สนใจกระบวนการ
ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปกระทันหัน
เหมือนมีความต้องการมากขึ้น
ปลายนิ้วของเขาค่อย ๆ ลูบผ่านข้างแก้มเธอ เสียงแหบพร่า: "จงซีหราน เธอเป็นของฉัน"
เธอหลับตาลงเบา ๆ
เขาลงน้ำหนักเหมือนลงโทษ: "ใช่ไหม?"
เธอโอบคอเขาไว้ แล้วส่งเสียง "อื้ม" เบา ๆ ออกมา
.
เช้าวันรุ่งขึ้น จงซีหรานนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ
ฉีซือเหนียนยังคงนอนอยู่ข้าง ๆ เธอ
—— ช่วงนี้เขาดูเหมือนไปทำงานช้ากว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย
เขาหลับตาอยู่ ขนตาสีดำยาวเป็นเส้น ๆ ชัดเจน โค้งงอเป็นธรรมชาตินิดหน่อย
ทำไมยังไม่ตื่นอีก
เมื่อคืนเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?
นึกถึงเมื่อคืน จงซีหรานรู้สึกหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่กล้ามองเขาแล้ว หันไปหยิบโทรศัพท์มือถือ
เวยปั๋วผลักข่าวหนึ่งมา: ฮั่วซินลบรอยสัก