สายตาฮั่วซินเย็นลงทันที
เห็นได้ชัดว่าเขาชินกับกลอุบายของอีกฝ่ายแล้ว สีหน้ากลับมาสู่รอยยิ้มคุ้นเคยอย่างรวดเร็ว
“ถ้าเป็นการแข่งขัน ก็ต้องมีเดิมพันถึงจะสนุก”
ฉีซือเหนียนพยักหน้า: “จริง”
ฮั่วซินมองเขา: “ถ้าผมชนะ ผมขอรถมอเตอร์ไซค์ของคุณฉี”
สายตายาวเรียวของฉีซือเหนียนแผ่ความเย็นเยือกออกมา
จากนั้น เขาก็ยิ้ม: “ได้ ถ้าประธานฮั่วแพ้ล่ะ?”
ฮั่วซิน: “เงื่อนไขย่อมแล้วแต่คุณฉีจะว่า”
ฉีซือเหนียนรอคำนี้อยู่พอดี เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว หยุดอยู่ตรงหน้าฮั่วซิน กดเสียงต่ำ: “ผมต้องการให้คุณลบรอยสักทิ้ง”
มือฮั่วซินกำแน่นขึ้นทันใด
เขาพูดอะไรไป คนรอบข้างไม่มีใครได้ยิน ต่างพากันกระซิบถามหากัน แต่ก็ไม่มีใครรู้
ได้ยินเพียงฉีซือเหนียนพูดอีกว่า “ประธานฮั่วไม่กล้าหรือ ถ้าเล่นไม่ไหวก็เลิกเถอะ”
เขาหยิบลูกบิลเลียดสีขาวลูกหนึ่งขึ้นมากำในมือ หมุนเล่นอย่างเชื่องช้า
ฮั่วซิน: “ไม่มีอะไรที่ผมไม่กล้า”
ฉีซือเหนียนยิ้มเย็น สะบัดลูกบอลสีขาวลงบนโต๊ะ: “เริ่มได้”
โจวซื้อยาวกระซิบข้างหูสวี่จิ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย: “เขาจบแล้ว เขาไม่รู้ว่าพี่เจ็ดของฉันตั้งสามขวบก็เริ่มยืนบนเก้าอี้เล่นบิลเลียดแล้ว”
เจ็ดออกเสียงคล้ายฉี โจวซื้อยาวบางทีก็เรียกฉีซือเหนียนแบบนี้
ข่าวที่ทั้งสองจะแข่งขันบิลเลียดแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ทะลุไปถึงชั้นหนึ่ง
บันไดเต็มไปด้วยผู้คนในทันที
เซี่ยอวี๋เบียดตัวขึ้นไป พลางส่งข้อความวีแชทถึงจงซีหราน ทันใดนั้นมีคนข้างหลังผลักเธอเข้า โทรศัพท์ของเธอร่วงจากช่องบันไดลงไปถึงชั้นหนึ่ง
คนข้างหลังรีบพูด: “ขอโทษครับ มีคนข้างหลังผลักผมเหมือนกัน…”
เธอเงยหน้า: “เหยียนอี้เข่อ?”
“เซี่ยอวี๋?”
ต่างคนต่างอยู่ในวงการเดียวกัน ต่างก็รู้จักกัน แต่ไม่สนิท
เซี่ยอวี๋พยักหน้า
ทั้งสองคนถูกเบียดจนยืนแทบไม่ไหว เหยียนอี้เข่อดึงเธอแล้วพูดว่า “ฉันไปเก็บโทรศัพท์กับเธอดีกว่า โทรศัพท์เธอหายไม่ได้นะ”