ตลอดทางทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ
ถึงโรงพยาบาล ถ่ายเอกซ์เรย์เสร็จ หมอวินิจฉัยว่าข้อเท้าซ้ายกระดูกแตก ให้จงซีหรานเข้าเฝือก
ไม่จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาล แต่จงซีหรานไม่อยากให้ฮั่วซินส่ง
เธอเดินไม่ไหวในตอนนี้ เลยให้หมอเปิดห้องผู้ป่วย VIP ส่วนตัวให้หนึ่งห้อง
นอนอยู่บนเตียง จงซีหรานหันไปมองกิ่งไม้เปลือยเปล่านอกหน้าต่าง เสียงเย็นชา: "คุณไปได้แล้ว"
ฮั่วซินยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ
ครู่หนึ่ง เขาขยับไปหนึ่งก้าว แต่ไม่ได้มีทีท่าจะจากไป กลับยิ่งเข้าใกล้เธอ: "เมื่อก่อนคุณไม่ใส่แหวนแต่งงาน ตอนนี้ใส่เพราะฉันหรือเปล่า"
จงซีหรานสะดุ้ง
เธอตอบโดยไม่ทันคิด: "ไม่ใช่แน่นอน"
ฮั่วซินยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนจะหัวเราะที่เธอตอบเร็วเกินไป ยิ่งปฏิเสธไวก็ยิ่งเหมือนมีพิรุธ
เขาพูดอีก: "เมื่อก่อนคุณชอบอิสระที่สุด ถูกมัดอยู่ข้างกายฉีซือเหนียนแบบนี้ คุณยอมจริง ๆ หรือ"
จงซีหรานหันมามองเขาในที่สุด: "คุณรู้ไหมว่าแฟนเก่าที่ดีควรตายไปจากโลกของอีกฝ่าย"
ฮั่วซินเดินเข้ามาหนึ่งก้าว ต้นขาพิงขอบเตียงผู้ป่วย ก้มหน้าลง: "ฉันบอกแล้ว ถ้าคุณพูดด้วยปากเปล่าว่าคุณรักฉีซือเหนียน ฉันจะปล่อยมือทันที"
ลมหายใจจงซีหรานกระตุก