วันรุ่งขึ้น พอมาถึงกองถ่าย เซี่ยอวี๋กับหมิงเหยี่ยนก็เข้ามาถามเธอว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม เสวียนซือเหนียนโกรธหรือเปล่า”
จงซีหรานยิ้มบางๆ “เขาโมโหนิดหน่อยก็หายแล้ว”
เซี่ยอวี๋ประหลาดใจเล็กน้อย “คุณฉีนี่ก็ดีนะ ใจกว้าง”
จงซีหรานเองก็รู้สึกขอบคุณเสวียนซือเหนียน ยังไงตอนนี้ก็เป็นช่วงสำคัญของการถ่ายทำ ถ้าเขาโกรธค้างคาจริงๆ เธอคงเสียสมาธิแน่
นี่แหละคือข้อดีของสามีภรรยาจอมปลอมกระมัง
เมื่อเจอคนที่ไม่ได้รัก ก็จะให้อภัยกันได้ง่ายกว่าเสมอ
เหยียนอี้เข่อก็โทรศัพท์มา เอ่ยเจาะจงว่า “ซีซี สะพานลอยนั่นฉันไม่ใช้แล้ว อย่ายอมให้ตัวลำบาก”
จงซีหรานทำเสียงสบายๆ “ไม่ลำบากเลย เขาไม่ได้รังแกอะไรฉัน เดี๋ยวฉันถามให้”
เหยียนอี้เข่อ “ถ้างั้นก็ดี สามีเธอนี่โดนสวมเขาซะใหญ่โตขนาดนั้นยังทนได้อีก เขาไม่ใช่คนบ้าความรักหรอกหรือ”
“……”
จงซีหรานเอ่ยเสียงเครียด “เธอใส่ร้ายใครน่ะ ฉันไม่ได้สวมเขาให้เขาหรอก”
·
เที่ยงวัน อาคารบริษัทฉีซื่อ
หลังจากเสวียนซือเหนียนรับฟังแผนปีหน้าของหนานซูแล้ว พยักหน้ากล่าวว่า “เอาตามนี้ก่อน”
เขายกมือกดขมับ เหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
หลังจากหนานซูเห็นคลิปที่นักข่าวถ่ายไว้เมื่อคืน ใจของเธอก็พลุ่งพล่านตลอดเวลา
จงซีหรานชอบเอาเรื่องน่าอัปยศมาใส่เสวียนซือเหนียนครั้งแล้วครั้งเล่า เสวียนซือเหนียนคงรำคาญใจเต็มทน
นี่คือโอกาสดีที่สุด
เธอชอบเสวียนซือเหนียนมานานแล้ว ไม่ใช่แค่ชอบ แต่ยังบูชา
กว่าจะไต่เต้ามาถึงตำแหน่งนี้ ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย กว่าจะมีโอกาสเผชิญหน้าเจรจากับเขาตัวต่อตัว
แรกเริ่มเธอตั้งใจจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้แนบเนียนในใจ