เสียงกราดเกรี้ยวดังลั่นจนแก้วหูของจงซีหรานสั่นสะเทือน
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีซือเหนียนระเบิดอารมณ์รุนแรงต่อหน้าเธอ
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” จงซีหรานยื่นมือไปดึงเขาโดยไม่รู้ตัว เขาชักตัวหลบ แต่เธอกลับคว้านิ้วก้อยของเขาไว้แน่น
ฉีซือเหนียนเอ่ยเสียงเย็น “ปล่อย”
จงซีหรานบีบแหวนที่นิ้วก้อยของเขา ไม่รู้ทำไมกลับยิ่งกำแน่นขึ้น
สัมผัสได้ถึงการกระทำของเธอ โทสะที่พลุ่งพล่านในใจของฉีซือเหนียนก็มลายหายวับในทันใด
เขาปล่อยให้เธอกำอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “ช่างเถอะ”
จงซีหรานแปลกใจเล็กน้อย...หายโกรธง่ายขนาดนี้เลยหรือ?
เสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้น เจียงเจิ้งผลักประตูเข้ามา ส่งโทรศัพท์มือถือของจงซีหรานให้
คนในกองถ่ายโทรมาหาไม่หยุด จงซีหรานรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปหน่อย แต่เธอก็ยังหันไปมองฉีซือเหนียน ถามเสียงเบา “ฉันขอโทรกลับสักหน่อยได้ไหม?”
รู้สึกผิดมาก
ต่อให้ฉีซือเหนียนไม่ยอมในตอนนี้ เธอก็เข้าใจได้อย่างแน่นอน
ฉีซือเหนียนมองเธอแวบหนึ่ง ลุกขึ้นยืนที่ริมหน้าต่าง เป็นการอนุญาตโดยปริยาย
จงซีหรานโทรกลับไป “ไม่ต้องห่วงนะ พอใส่เฝือกแล้วก็ไม่กระทบตารางถ่ายทำ พรุ่งนี้ทุกอย่างเป็นไปตามเดิม”
จัดการงานเสร็จ ฉีซือเหนียนก็เรียกหมอเจ้าของไข้มาถามอาการเธออย่างละเอียด แน่ใจว่าไม่มีอะไรแล้ว ถึงพาเธอกลับบ้าน
ตอนลงจากเตียง เขายื่นมือมาอุ้มเธอขึ้น
จงซีหราน “ไม่ต้องลำบากเลย ฉันค่อย ๆ ไปเองได้...”
แต่ก็ถูกฉีซือเหนียนขัดจังหวะอีก “ทำไมเล่า เขาอุ้มได้ ฉันอุ้มบ้างไม่ได้หรือ?”
จงซีหรานชะงัก
เธอรีบรู้งาน เอื้อมมือไปคล้องคอฉีซือเหนียนอย่างว่าง่าย ลังเลนิดหนึ่ง แล้วพูดว่า “ฉันอาจจะหนักไปหน่อยนะ”