จากมุมมองของฉีซือเหนียน ปลายหูของจงซีหรานแดงวาบขึ้นมาฉับพลัน สีชมพูสดใส ราวกับแสงยามเย็นของฤดูร้อนวันหนึ่งที่เป่ยเฉิง
จงซีหรานอับอายจนแทบอยากหาที่ดินผืนหนึ่งมุดหนี
เธอยื่นมือไปรับกระเป๋าเอกสารจากมือฉีซือเหนียน พูดตะกุกตะกัก "ไม่ใช่ ฉันไม่ได้เรียกเธอ"
อาจเพราะข้างนอกหิมะตกอากาศหนาว กระเป๋าเอกสารดูเหมือนถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งบางๆ
ฉีซือเหนียนมองเธอพลาง ปลดกระดุมเสื้อโค้ทขนแกะสีดำทีละเม็ด แล้วเหลือบมองเข้าไปข้างใน พูดกึ่งล้อเล่น "ยังไง เธอซ่อนสามีคนอื่นไว้ในห้องงั้นเหรอ?"
"..."
อาจเป็นเพราะน้ำเสียงเขาเย็นชาเกินไป หรือเพราะเธออับอายเกินไป มุกนี้เลยฟังดูไม่ตลกเท่าไหร่
จงซีหรานรับเสื้อโค้ทที่อบอวลไปด้วยไอเย็นของเขามา ระหว่างนั้นก็คิดคำพูดเตรียมไว้แล้ว "เอ่อ คือฉันกำลังซ้อมบทกับคนอื่นอยู่"
อ้อ เข้าใจแล้ว
ฉีซือเหนียนพยักหน้า
จงซีหรานรู้สึกว่าควรพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็หาหัวข้อไม่เจอ พอแขวนเสื้อเสร็จก็เอ่ยถามไปเรื่อยเปื่อย "ข้างนอกหนาวไหม?"
ฉีซือเหนียนมองเธอ ดูเหมือนจะแปลกใจกับความห่วงใยที่มาอย่างกะทันหันของเธอ
จงซีหรานชี้ไปที่เสื้อโค้ท "เสื้อโค้ทเธอเย็นมาก"
ฉีซือเหนียนพูดเสียงเรียบ "ก็พอได้"
จงซีหราน "งั้นฉันจะปล่อยน้ำให้เธอแช่ตัวไหม?"
ฉีซือเหนียนชี้ไปที่โทรศัพท์ของเธอที่ยังสว่างอยู่ "เธอไปยุ่งกับเรื่องของเธอเถอะ ฉันจัดการเอง"
จงซีหรานเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวิดีโอคอลยังเปิดอยู่ รีบกดวางสายทันที
เพิ่งวางสายได้ไม่นานก็ได้รับข้อความจากสวี่โย่วในวีแชท "เธอขี้ขลาดเป็นบ้าอะไรขนาดนั้น??? เรียกสักคำสามีจะเป็นไรไป!!! ถ้าเรียกไม่ออกให้ฉันเรียกแทนก็ได้!!!"