ครึ่งนาทีที่ผ่านมา ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไร
สุดท้ายฮั่วซินก็ทนไม่ไหวเปิดปากก่อน: "คุณฉีอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็ไม่ควรไปยึดที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองอยู่หรอกมั้ง?"
เขาจงใจพูดมีนัย
เกินคาด ฉีซือเหนียนไม่ได้เถียงกับเขา แต่กลับก้าวออกไปสองก้าวเพื่อหลีกทางให้
"ประธานฮั่วอารมณ์ไม่ดี เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ผมไม่ถือสาประธานฮั่วหรอก"
ฮั่วซินหัวเราะเยาะอย่างดูถูก: "กลเม็ดเด็ดพรายของคุณฉี คิดว่าหลอกฉันได้งั้นเหรอ? ซีซีแต่ก่อนเกลียดที่สุดก็คืออีโมจิตัวอักษร"
สายตาของเขาจ้องตรงไปที่ฉีซือเหนียน "เธอไม่ส่งวีแชทแบบที่มีอีโมจิตัวอักษรแน่นอน"
ฉีซือเหนียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ: "คนเราก็เปลี่ยนไปได้ ประธานฮั่วยังเข้าใจเธออยู่แค่เมื่อสี่ปีก่อน แต่สี่ปีเพียงพอจะเปลี่ยนหลายสิ่งหลายอย่าง"
เขาหันหลัง "ประธานฮั่วก็อยู่ตรงนี้รำลึกถึงอดีตไปเรื่อยเถอะ ผมขอตัวก่อน"
น้ำเสียงฮั่วซินสูงขึ้นเล็กน้อย: "คุณก็แค่หาโอกาสดีๆ ใช้เงินผูกมัดเธอไว้เท่านั้นแหละ"
ฉีซือเหนียนหยุดฝีเท้า
ฮั่วซิน: "ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นเราเลิกกัน ไม่ใช่เพราะห่วงโซ่เงินทุนของตระกูลจงขาด ไม่เช่นนั้นเธอจะแต่งงานกับคุณเหรอ?"
ฉีซือเหนียนค่อยๆ หันหน้าไปสบตากับเขา: "คุณมาพูดกับผมเรื่องสมมุติ?"
เขายิ้มเยาะ "น่าเสียดายจริงๆ ต้องขอบคุณประธานฮั่วที่ทำให้ผมได้แต่งงานกับภรรยาของผม ขอบคุณมากนะ"
มีดเล่มนี้แทงตรงจุดอ่อน ฮั่วซินถูกแทงจนเจ็บปวด
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสูท เปิดเครื่อง "ฉันมีเสียงบันทึกตอนที่เราพบกันอยู่ คุณฉีกล้าฟังไหม?"
สายตาฉีซือเหนียนเยือกเย็นลงในชั่วพริบตา: "คุณกล้าบอกเธอไหมว่าคุณอัดเสียงไว้?"
ฮั่วซินไม่ตอบ แต่กดปุ่มเล่น
เหมือนกล่องแพนโดร่าถูกเปิดออก