คืนนี้จงซีหรานละเมอเรียกอยู่ทั้งคืน——“ที่รัก ตึกสำนักงานของนายตรงสะพานลอยนั่น ให้ฉันยืมถ่ายหนังสองสามวันได้ไหม?”
ในฝัน ฉีซือเหนียนผลักแว่นกรอบทองคำอันเย็นเฉียบนั้นขึ้น มองเธอแล้วถาม: “เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?”
เธอสะดุ้งตื่นเพราะความกลัว พบว่าฟ้าสว่างแล้ว ฉีซือเหนียนไม่อยู่ข้างกาย
ฝันไปครึ่งคืนยิ่งทำให้เหนื่อย วันนี้ต้องเข้ากองถ่าย จงซีหรานรีบลุกขึ้น หยิบของที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วขับรถไป
เธอไปถึงก็พบว่าสวี่โย่วมาถึงก่อนแล้ว
สวี่โย่วมองเธอแล้วยิ้มแอบแฝง: “โอ้ย มาสาย ดูท่าค่าขอบคุณเมื่อคืนจะหนักหนาสาหัสไม่น้อยนะเนี่ย”
จงซีหรานงงไปครู่หนึ่ง——จู่ ๆ ก็คิดได้ว่า ฉีซือเหนียนไม่ได้แตะต้องตัวเธอมานานแล้ว
เมื่อคืนมีข้ออ้างดี ๆ อย่างค่าขอบคุณ เขากลับไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว
แต่เธอตั้งสติได้เร็ว หัวเราะกลบเกลื่อนไป
ถ้าจะบอกว่าเธอมาสายเพราะฝันร้ายที่ละเมอเรียกหาสามีทั้งคืน คงจะน่าอายยิ่งกว่า
เหล่านักแสดงทยอยมาครบ เซี่ยอวี๋ก็มากับหมิงเหยี่ยนด้วย
บ่ายสามโมง ภาพยนตร์เปิดกล้องอย่างเป็นทางการ
แม้เวลาฉายจะถูกเก็บเป็นความลับอย่างเต็มที่ แต่ในยุคอินเทอร์เน็ตแบบนี้ไม่มีอะไรปิดบังได้
มีแฟนคลับจากหลีเฉิงหลายคนแอบลอบเข้ามาในกองถ่าย เพียงแต่ถูกทีมงานพบอย่างรวดเร็ว และต้องลบภาพถ่ายออกไปทั้งที่ไม่อยากทำ
คืนวันเดียวกันก็มีคนโพสต์ในเว็บบอร์ดว่านักแสดงชุดนี้ในเรื่องทำผมแต่งหน้าดี ผู้กำกับมีเซนส์ด้านสุนทรียะสูง
"อีกอย่าง ขอแอบบอกใบ้นิดหน่อย ผู้กำกับตัวจริงสวยมาก ผิวขาว ผอม สูง หุ่นดี สายตาแทบละไปจากเธอไม่ลง สวยกว่าพระเอกนางเอกซะอีก"
"อีกอย่าง ฉันเห็นบทไม่กี่หน้า รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของผู้กำกับเอง พระนางแอบชอบกันทั้งคู่ แต่ไม่มีฝ่ายไหนเอ่ยปากสารภาพ ไม่รู้ว่าตอนจบจะเป็นยังไง สงสัยว่าพระเอกของเรื่องคือฮั่วซิน"
กระทู้นี้วันนั้นไม่ได้ถูกกระจายในวงกว้าง
ถ่ายฉากของวันเสร็จก็ตีสองแล้ว จงซีหรานเห็นข้อความที่เซี่ยอวี๋ส่งมาให้แต่ไม่ได้ใส่ใจ เพราะยังไงก็แค่แฟนคลับคนหนึ่งพูดเหลวไหลไปเรื่อย