ประตูดังขึ้นในตอนนั้น
ฉีซือเหนียนสีหน้าฟื้นคืนความจริงจังในพริบตา เดินไปที่ประตู
จงซีหรานวางหวีลงแล้วเดินตามไป
ตั้งแต่ฉีกวงหย่วนเกษียณ บางครั้งเขาก็เกิดอารมณ์อยากแวะมาที่บริษัท ทานข้าวกับลูกน้องเก่า ๆ
ครั้งนี้ไม่คิดว่าจงซีหรานจะอยู่ด้วย จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ฉีซือเหนียนอธิบาย "ซีซีทำงานอยู่ที่นี่ วาดภาพคอนเซปต์"
จงซีหรานกลัวฉีกวงหย่วนจะไม่เชื่อ รีบหยิบแบบร่างหลายสิบแผ่นที่เธอวาดช่วงนี้มาแบมือยื่นให้เขาดู
ฉีกวงหย่วนไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ชมว่าสวยดี แล้วหันไปบอกฉีซือเหนียน "พอดีเย็นนี้ฉันกินข้าวกับลูกน้องเก่า ๆ เธอกับซีซีมาด้วยกัน"
ฉีซือเหนียนตอบตกลง
ฉีกวงหย่วนจึงออกไปหาลูกน้องเก่าของเขา
พอเขาออกไปได้ไม่นาน จงซีหรานก็โล่งอกทันที ร่างกายที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง ถือแบบร่างของตัวเองกลับไปนั่งที่โซฟา
ฉีซือเหนียนมองเธอ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
รอยยิ้มนั้นแฝงความหมายและหยอกเย้าชัดเจนเกินไป จงซีหรานรู้สึกหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว เลยทำเป็นไม่ได้ยิน
พอถึงเวลาอาหารค่ำ เย็น ฉีซือเหนียนยังไม่ออกจากห้องประชุม เธอจึงได้แต่รอ
เพิ่งจะดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง เจียงเจิ้งก็ผลักประตูเข้ามา ยื่นกล่องยาเล็ก ๆ ให้เธอ "คุณนายครับ นี่คือยาแก้แพ้ของคุณฉี ก่อนทานข้าวขอรบกวนคุณนายส่งให้เขาด้วยนะครับ"
ลูกของพี่สาวเจียงเจิ้งไม่สบายเป็นไข้ คืนนี้เขาจึงขอลาเป็นพิเศษเพื่อไปช่วย
จงซีหรานรับมา "ฉีซือเหนียนแพ้อะไรเหรอ?"
เจียงเจิ้ง "ไม่ใช่ครับ คุณฉีแพ้แอลกอฮอล์ แต่เรื่องกินเหล้ากับท่านประธานเก่านี่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้"