เขาจงใจกดเสียงต่ำลงท้ายประโยค ฟังดูแหบพร่าเล็กน้อย
มีกลิ่นอายของความเย็นชาเซ็กซี่
ปลายกระดูกสันหลังของจงซีหรานชาเสียววาบ
ขนาดนี้ใครจะทนไหว
เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าฉีซือเหนียนมีมุมแบบนี้
เหมือนกำลังตั้งใจ...ยั่วยวนเธอ
เมื่อก่อนเขาติดกระดุมทุกเม็ดอย่างเรียบร้อย
เธอรู้สึกตัวร้อนวูบวาบ มือยันอยู่บนเตียง ร่างกายเอนไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว จนเกือบจะทรงตัวไม่ไหว แต่ฉีซือเหนียนยังคงโน้มตัวเข้ามาเรื่อยๆ
เธอเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงอ้อนวอน: "ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"
ปลายนิ้วชี้ของฉีซือเหนียนไล้ผ่านปลายคางเธอ ยิ้มบางๆ: "ไปเถอะ"
รอยยิ้มนี้แฝงความหมายเหมือนกำลังรอให้เธอส่งตัวมาให้
จงซีหรานรีบผลักเขาออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
เหมือนอะไรบางอย่างกำลังเริ่มควบคุมไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ
เธอใช้มือลูบหน้าด้วยน้ำเย็น อยากให้ตัวเองใจเย็นลง แต่เสียงหัวใจกลับเต้นแรงเร็วขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
แต่เธอก็ต้องยอมรับว่า เธอชอบฉีซือเหนียนเวลาเป็นแบบนี้มาก
อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเป่าผมแห้ง ทาโลชั่นหอมทั้งตัว จงซีหรานถึงได้เดินออกจากห้องน้ำ
ฉีซือเหนียนนอนอยู่บนเตียงแล้ว
เขามองเธอ
จงซีหรานพยายามเดินเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ พูดลอยๆ: "วันนี้เขียนนิยายเหนื่อยมากเลย"
เธอนั่งลงบนเตียง หัวทิ้งลงมาทันที—เพื่อแสดงว่าเธอเหนื่อยจริงๆ
แต่พอหัวฟุบลงบนหมอนแรงๆ ห้องนอนตรงหน้าก็เริ่มหมุนติ้วไปมา
ฉีซือเหนียนเลิกคิ้ว ตะแคงตัวเข้ามาใกล้: "เหนื่อย?"
จงซีหรานผลักเขาออก ปิดปาก รีบลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำ อาเจียนออกมาเป็นพรวดเดียว
ฉีซือเหนียนขมวดคิ้วรีบตามเข้าไป: "เป็นอะไรไป?"
จงซีหราน: "ไม่รู้สิ วิงเวียนมาก"
มือเธอยึดขอบโถส้วมไว้ อาเจียนแทบหยุดไม่ได้
ฉีซือเหนียนประคองเธอไว้ เสียงทุ้ม: "ไปโรงพยาบาล"
จงซีหรานไม่เคยอาเจียนหนักขนาดนี้มาก่อน แม้แต่บนถนนที่ไปโรงพยาบาลก็ยังอาเจียนไม่หยุด
มือเธอถูงถุงอาเจียน รู้สึกเหมือนกรดในท้องถูกอาเจียนออกมาจนหมด
โลกรอบตัวหมุนอยู่ตรงหน้าไม่หยุด เหมือนนั่งม้าหมุนความเร็วสูง
ฉีซือเหนียนยื่นน้ำให้เธอบ้วนปาก แล้วยื่นทิชชูผ้านุ่มให้เธอเช็ดปาก