ผู้กำกับหญิงพูดต่อด้วยคำว่า "แต่..." อีกเป็นพัก ๆ แต่เธอไม่ได้ยินเลยสักคำ
เหยียนอี้เข่อรีบหยิบทิชชู่ส่งให้ แล้วมองเธออย่างอยากรู้อยากเห็น: "เธอเป็นอะไรไป?"
จงซีหรานเช็ดน้ำตา มองไปรอบ ๆ ดีที่ไม่มีใครสนใจเธอ เธอส่ายหน้า: "ไม่มีอะไร"
เหยียนอี้เข่อมองเธออย่างกังขา
"จริง ๆ ไม่มีอะไร" จงซีหรานเม้มริมฝีปากที่แห้งผากเล็กน้อย "แค่...จู่ ๆ ก็ถูกชม"
ห้องประชุมเริ่มต้นใหม่อย่างรวดเร็ว ผู้จัดการคนใหม่ประกาศว่าบริษัทฉีซื่อเตรียมมอบเงินทุนถ่ายทำตัวอย่างห้าแสนหยวนให้กับทีมผู้กำกับทุกทีมที่อยู่ในห้องนี้ และผู้กำกับจะเลือกใครนั้น คุณเจิ้งหวายหมิน นักเขียนต้นฉบับจะเป็นผู้ตัดสินใจทั้งหมดโดยดูจากฟุตเทจที่ถ่ายมา
การประชุมจบลง จงซีหรานส่งเหยียนอี้เข่อลงไปชั้นล่าง
ฤดูใบไม้ร่วงช่วงปลาย บ่ายวันนี้มีลมแรง
จงซีหรานยกมือขึ้นจัดผมที่ปลิวลู่ ลมหายมือกลับมาถูกหนังศีรษะดึงจนเจ็บ แหวนบนนิ้วไปพันกับเส้นผมเข้า
เธอส่งเสียงซี้ด เหยียนอี้เข่อรีบช่วยแกะให้
แกะอยู่ตั้งนานกลับยิ่งพันแน่นขึ้น เหยียนอี้เข่อพูดว่า: "คงต้องไปยืมกรรไกรที่แผนกต้อนรับมาละ"
"ไม่ได้" จงซีหรานใช้มืออีกข้างป้องผมไว้ "เส้นผมของฉันห้ามขาดแม้แต่เส้นเดียว"
"..."
ฉีซือเหนียนฟังเจียงเจิ้งรายงานว่าการประชุมของจงซีหรานจบลงแล้ว แต่รออยู่สิบนาทีกว่า ๆ ก็ยังไม่เห็นคน เดินไปถาม: "คุณนายล่ะ"
เจียงเจิ้งดูโทรศัพท์แล้วตอบทันที: "คุณนายอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ดูเหมือนผมจะไปพันกับอะไรเข้าสักอย่าง"
ฉีซือเหนียนขมวดคิ้ว ลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่าง
พอก้าวออกจากลิฟต์ก็เห็นจงซีหรานนั่งอยู่กับเหยียนอี้เข่อที่โซฟารับแขก มือของเหยียนอี้เข่อกำลังจัดแต่งอะไรบางอย่างบนหัวของเธอ