จงซีหรานรู้สึกว่าหัวของเธอเริ่มไม่หมุนแล้ว
เธอลุกขึ้นอย่างช้าๆ แล้วนั่งพิงพนักโซฟา
ฉีซือเหนียนเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ: "ยังเมาอยู่อีกเหรอ?"
จงซีหรานส่ายหัว: "ไม่แล้ว"
คำพูดยังไม่ทันขาดดี เธอก็ทรุดลงบนโซฟาอย่างกะทันหัน
ฉีซือเหนียนรีบโน้มตัวลงไปจะประคองเธอ
จงซีหรานยกมือโบกไปมาเป็นเชิงว่าไม่ต้อง เขาจึงเก็บมือกลับ
เธอนอนอยู่อย่างนั้นสองสามวินาที แล้วก็ลุกขึ้นนั่งเองอีกครั้ง หันไปพูดกับฉีซือเหนียน: "เห็นไหม ฉันนั่งหลังตรงมาก คนเมานั่งหลังตรงขนาดนี้ไม่ได้หรอก"
ฉีซือเหนียน: "......"
หางตาของจงซีหรานกวาดไปเห็นถุงพลาสติกใบเล็กในมือเขา สมองของเธอก็วาดภาพละครน้ำเน่าเรื่องใหญ่ขึ้นมาทันที ฉีซือเหนียนเร่งเครื่องขับรถกลับมาจากเมืองจินเฉิงทั้งคืนเพื่อมาส่งยาแก้อาการเมาให้ผู้หญิงที่เขารัก
เธอรู้สึกเหมือนมีฟองสบู่สีชมพูลอยอยู่บนหัวของเธอ——เขาแบบว่า...ชอบเธอจริงๆ ใช่มั้ยนะ?
นี่แน่ะ แอบซ่อนไว้เก่งนิ
จงซีหรานเม้มริมฝีปาก เงยหน้าขึ้นมองเขาทำมุมเก้าสิบองศา: "เมื่อกี้ใครบอกว่ามาไม่ได้ไง?"
ฉีซือเหนียน: "แล้วนี่เธอก็เลยก่อเรื่องเลยใช่ไหม?"
จงซีหรานคิดอยู่สามวินาที แล้วก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น จนเกือบจะเซล้ม คราวนี้ฉีซือเหนียนยื่นมือไปประคองเธอไว้ทัน
โจวซื้อยาวเพิ่งจะเคลิ้มไป ถูกแสงไฟจ้าสาดใส่ก็สะดุ้งตื่นทันที: "ใครวะ? ไฟนี่ปิดเดี๋ยวนี้เลย——”
เงยหน้ามองก็เห็นฉีซือเหนียน ทำหน้าตาเหมือนเจอผี: "นายมาได้ไงเนี่ย?"
ฉีซือเหนียนไม่สนใจเขา ใบหน้าไร้อารมณ์ โอบจงซีหรานเข้ามาในอ้อมแขน แล้วก็ยืนขึ้น
จงซีหรานฉวยถุงพลาสติกใบเล็กที่ฉีซือเหนียนถือมาตลอดทางมาแกว่งไปมา: "ถามว่าทำไมเขามาเนี่ยนะ?"
ก็เพราะเป็นห่วงเธอ เป็นห่วงไง!
ตั้งใจมาส่งยาแก้อาการเมาให้ แล้วจะพาเธอกลับบ้าน!
คำพูดพวกนี้เธอไม่อายที่จะพูดออกมา ก็ได้แต่ส่งสายตาแบบ"ทำความเข้าใจเอาเอง"ให้โจวซื้อยาว พลางคิดไปด้วยว่า...เขามาเริ่มชอบเธอตอนไหนกันนะ?