ตอนเด็กๆ
ทุกครั้ง
คำสองคำนี้ไม่ว่าคำไหนจะหลุดจากปากฉีซือเหนียน ก็ทำให้เธอประหลาดใจทั้งนั้น
ฉีซือเหนียนใส่ใจเธอขนาดนี้เลยเหรอ?
ทำไมความทรงจำที่เธอมีต่อเขาก็แค่หน้าตาเฉยเมยไม่ยอมสนใจใคร มีแต่เธอที่คอยเอาหน้าไปทาบก้นเขาอยู่ฝ่ายเดียว
เธอมองเขาอย่างระแวง กลัวตัวเองคิดไปเอง เลยไม่ได้ถามอะไร
จงซีหรานดื่มเก่งไม่น้อย แอลกอฮอล์ปริมาณเท่านี้พออาบน้ำเสร็จก็ซา
เธอนอนอยู่บนเตียง เลื่อนดูเวยปั๋วไปเรื่อยเปื่อย เห็นรีวิวรอบปฐมทัศน์ของเรื่อง "แอบรักเธอ" ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดดู
ความเคลื่อนไหวของคู่แข่งก็ควรทำความเข้าใจไว้บ้างเป็นระยะ
กระแสตอบรับถือว่าดี ส่วนใหญ่ในจัตุรัสเป็นคำชม
จงซีหรานเผลอกดเข้าไปในคลิปรอบปฐมทัศน์ที่มียอดวิวสูงคลิปหนึ่ง สิ่งแรกที่เข้าตาคือหอประชุมแห่งหนึ่งของมหาวิทยาลัยเป่ยเฉิง
มีนักศึกษาคนหนึ่งถามเมิ่งเนี่ยนเนี่ยนว่า "ผู้กำกับเมิ่งเคยกินแมงป่องจริงๆ เหรอคะ?"
เมิ่งเนี่ยนเนี่ยนยิ้มพร้อมพยักหน้า "ประธานฮั่วพาไปกินค่ะ"
ด้านล่างมีเสียง "ว้าว" ตามด้วยเสียงชื่นชม
กล้องเลื่อนไปที่ฮั่วซิน เขาไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมาได้ ก็ยิ้มออกมา
——ฮั่วซินไปรอบปฐมทัศน์ของเรื่อง "แอบรักเธอ" ด้วยเหรอ?
เขารู้หรือเปล่าว่าเมิ่งเนี่ยนเนี่ยนขโมยบทภาพยนตร์ของเธอไป?
ช่างมันเถอะ เรื่องของคนอื่นเธอไม่สนใจ
ในคลิปมีเสียงของเมิ่งเนี่ยนเนี่ยนดังขึ้นมาอีก "ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำเพื่อคนที่ฉันแอบชอบตอนเรียนมหาวิทยาลัย และแน่นอนว่าถ่ายทำเพื่อตัวฉันเองด้วย ความรู้สึกที่งดงามแบบนั้น ฉันไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต"
จงซีหรานขี้เกียจฟังเธอพูดไร้สาระ เลื่อนนิ้วลงเพื่อปิดออก แต่ไม่คิดว่าระบบจะผลักคลิปของฮั่วซินขึ้นมาต่อทันที
เขายืนอยู่บนเวที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน "ผมเองก็เคยแอบชอบใครคนหนึ่ง ต่อมาเธอรู้เรื่องนั้น แล้วเราก็คบกัน"
ตอนนั้นเองมีคนในเวทีคนหนึ่งยกมือขึ้นสูง พอได้รับไมโครโฟน ผู้หญิงคนนั้นก็ถามว่า "ประธานฮั่วครับ รอยสักกุหลาบแดงที่ต้นแขนซ้ายของคุณ มีเรื่องราวอะไรหรือเปล่าครับ?"