ลมหายใจอุ่นๆ แผ่วรินเข้าหูเธอ
ทั้งจั๊กจี้ทั้งหวานซึ้ง เธอแทบจะทนไม่ไหว
เทียบกันแล้ว เธอดูจะคุ้นเคยกับฉีซือเหนียนแบบพูดตรงๆ มากกว่า
ฉีซือเหนียนกอดเธอไว้ในวงแขนข้างหนึ่ง หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่รู้สึกอะไร แล้วส่งรูปให้เขาผ่านวีแชท
โทรศัพท์ของฉีซือเหนียนดังขึ้นหนึ่งครั้ง แต่เขาไม่แม้แต่จะดู รออยู่ครู่หนึ่ง เขาถามเสียงเรียบ “น้องสาวเธออยากเข้าวงการบันเทิง ตระกูลจงยังขาดเงินอยู่อีกเหรอ?”
จงซีหรานชะงักเล็กน้อย
หลายปีมานี้ ปัญหาเรื่องเงินมักทำให้เธอไร้ศักดิ์ศรีเหลือเกิน
เธอพยายามพูดอย่างใจเย็น “ก็เป็นเพราะพวกเธอเคยใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมาตลอด”
ฉีซือเหนียนวางมือบนเอวเธอ “แล้วเธอล่ะ?”
มือของเขาเพิ่มแรงเล็กน้อย เสียงเรียบไร้อารมณ์ “บัตรที่ฉันให้เธอ เธอไม่ใช้เลยแม้แต่สตางค์เดียว เงินฉันมันร้อนมือหรือไง?”
จงซีหรานไม่ได้กลัวเขาอย่างแต่ก่อนแล้ว
เธอพูดเสียงเบา “ฉันหาเงินใช้พออยู่แล้ว”
น้ำเสียงของฉีซือเหนียนหนักขึ้นสามส่วน “เธอหาเงินพอใช้จริงๆ หรือว่าเธอคิดว่าถ้าไม่ใช้เงินฉันตอนแยกทางจะได้ง่ายๆ กันแน่?”
เขาจับได้
เธอมีความคิดแบบนั้นจริงๆ ถ้าเธอใช้เงินของเขา ถ้าวันหน้าจะหย่าร้าง การแบ่งทรัพย์สินจะยุ่งยาก
มือบนเอวบีบเนื้อนุ่มๆ ชิ้นหนึ่งของเธอ แรงมากขึ้นเรื่อยๆ
จงซีหรานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด “ฉันไม่เคยคิดจะหย่าร้าง ฉันแค่คิดว่าเธออาจจะเบื่อฉัน และเธอก็ช่วยตระกูลจงไปมากพอแล้ว ถ้าฉันยังใช้เงินเธออีก ฉันจะรู้สึกเกรงใจ”