ฉีซือเหนียนขี่มอเตอร์ไซค์พาเธอมาที่แถวโฮ่วไห่
เป็นเวลาดึกแล้ว รอบข้างยังมีบาร์หลายแห่งที่เปิดไฟสว่าง และร้านอาหารข้างทางก็ยังเปิดอยู่มากมาย
ฉีซือเหนียนจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ที่ปากซอย แล้วพาเธอเดินเล่นเข้าไปข้างใน
จงซีหรานเห็นร้านขายแมงป่องทอดอยู่ข้างทางทันที
แมงป่องถูกเสียบไม้ ขาหลายขายังขยับไปมา
เธอจำได้ว่าฉีซือเหนียนเกลียดสิ่งนี้ที่สุด พอหันไปดู ก็เห็นฉีซือเหนียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ร่างกายเผลอถอยหลังไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
จงซีหรานรู้สึกขำ จงใจถามว่า "ฉันจะซื้อแมงป่องทอดสักไม้ เธอไม่กล้ากินหรอกใช่ไหม?"
สายตาที่เธอมองเขามีแววท้าทายอยู่เล็กน้อย
ฉีซือเหนียนมองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ ไม่ตอบรับ
มีคนแปลกหน้าสองสามคนที่เดินผ่านไปมา ดูเหมือนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายพวกเขา แต่ฉีซือเหนียนไม่สนใจ
พอเห็นเขาไม่พูด จงซีหรานก็ไม่รบกวนเขาอีก เดินไปซื้อแมงป่องทอดมาไม้หนึ่งด้วยตัวเอง
พอทอดเสร็จ เธอก็ยื่นไปที่ปากฉีซือเหนียน "ไม่กล้าจริง ๆ เหรอ?"
เธอยิ้มตาหยี ท่าทางอารมณ์ดีมาก
ฉีซือเหนียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จงซีหรานเผลอยกมือลูบหน้าตัวเอง "หนูมีอะไรติดหน้าหรือเปล่า?"
"ไม่มี" ฉีซือเหนียนถามเสียงเรียบ "เธอแน่ใจนะว่าจะให้ฉันกิน?"
จงซีหรานงง "ทำไมล่ะ?"
ดูเหมือนเธอจะนึกถึงคนคนนั้นไม่ขึ้นเลย
ของกินแบบแมงป่องทอดแบบนี้ ธรรมดาแล้วคงไม่เข้าตาคนในตระกูลพวกเขา จงซีหรานค้นพบของกินแบบนี้ตอนเรียนมหาวิทยาลัยหลังจากคบหากับฮั่วซิน และยังตั้งใจเอาไปงานสังสรรค์ครอบครัวทั้งสองฝ่ายด้วย ถูกตัดสินว่าเป็นอาหารนรก
ตอนนั้นเขาก็ไม่แตะมันแม้แต่คำเดียว
แต่ตอนนี้... ก็ไม่จำเป็นต้องทำตัวเกินงามขนาดนั้น
ขนาดตัวเธอเองยังจำไม่ได้เลย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้แคร์คนคนนั้นอีกต่อไปแล้วจริง ๆ
ฉีซือเหนียนอารมณ์ดี คว้าแมงป่องทอดมากินหนึ่งตัว "รสชาติดีกว่าที่คิดไว้มาก"
เขาคว้าไม้แมงป่องทั้งหมดมาไว้ในมือ "ไม่พอ เธอซื้อเพิ่มอีกสองสามไม้สิ"