รับมัดคูปองที่โหวจื่อยื่นให้มา ซูยู่ไป๋ไม่ได้นับอะไร เก็บใส่กระเป๋าไปทันที
"รู้จักบ่อน้ำเหม็นไหม?"
กงต้าทะเลสามคนได้ยินซูยู่ไป๋พูดจาขึ้นมาลอย ๆ ต่างก็มองหน้ากันไปมา
ลูกครึ่งเตี้ยที่เพิ่งตรวจของอยู่เมื่อกี้พูด "ผมรู้จัก"
ซูยู่ไป๋เอ่ยเสียงทุ้ม "การมาตลาดมืดของฉันแต่ละครั้งลำบากพอสมควร ที่นั่นฉันยังมีของป่าอยู่บ้าง ถ้าอยากได้ บ่ายสองวันมะรืนนี้"
กงต้าทะเลดวงตาเป็นประกาย "ได้เลย เราจะไปให้ตรงเวลาแน่นอน!"
จริงอย่างที่คิด การที่เขาเสนอขึ้นราคาเองเมื่อกี้เป็นตัวเลือกที่ถูกต้อง
ตั้งแต่ซูยู่ไป๋ส่งหมูป่ากับกวางโง่มาอย่างต่อเนื่อง เขาก็รู้ว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดา
เขาคาดว่าเบื้องหลังซูยู่ไป๋น่าจะมีทีมล่าสัตว์
ตลาดมืดอยู่ห่างจากป่าเขาที่ใกล้ที่สุดก็ต้องเดินเท้ากว่าชั่วโมง
แต่เนื้อที่เขาส่งมา ตอนนั้นยังมีความร้อนอยู่เลย
ตั้งแต่การล่าไปจนถึงการชำแหละและขนส่ง ต้องใช้เวลาและแรงคนพอสมควร
ไม่ใช่คนเดียวจะทำได้
เขาไม่รังเกียจที่จะขายหน้านิดหน่อย สร้างความร่วมมือกันได้ก็ดีที่สุด ถ้าสร้างไม่ได้ก็ต้องไม่ทำให้เขาโกรธ
.
อกจากตลาดมืด ซูยู่ไป๋แวะไปร้านค้าตัวแทน ใช้คูปองสบู่ที่เพิ่งได้มา ซื้อสบู่สามก้อน
ตัดผ้าฝ้าย 30 ฟุต
แล้วไปที่พักของคอมมูนอีกครั้ง
คอมมูนไม่มีร้านอาหารของรัฐ ที่พักก็ต้องทำหน้าที่หลายอย่าง
ซื้อซาลาเปาไส้หัวไชเท้า 10 ลูก ห่อผักจานเบา ๆ 3 อย่าง รวมใช้เงิน 2 หยวน 5 เหมา กับคูปองข้าวอีก 2 ใบ
ถึงได้ออกเดินทางกลับบ้าน
ตอนที่ซูยู่ไป๋ออกไป เขาออกทางลัด ตอนกลับก็ไม่ได้ทำตัวเด่นอะไร
กลับมาถึงบ้าน ในบ้านไม่มีใครเลย ซูยู่ไป๋กลับเข้าห้อง เริ่มนับของที่ได้มาวันนี้
เริ่มจากคูปองที่ได้จากตลาดมืด คูปองผ้าใช้หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ