รีบเปิดกล่องข้าว มือก็ไปสะดุดเข้ากับห่อกระดาษใบหนึ่ง
เขี่ยผงยาด้านในใส่ลงในกล่องข้าวหลาย ๆ ใบ ปิดฝาแล้วเขย่าเล็กน้อย
ยาสลบ เป็นของที่หวังเอ้อเฉียงมอบให้เขาแต่แรก น่าจะกลัวว่าเขาจะโลเล เลยให้ปริมาณมาเยอะขนาดนี้
จู่ ๆ ใบหูก็ขยับเล็กน้อย ซูยู่ไป๋ผลลัพธ์ก็คือพุ่งตัวเข้าสู่มิติ
คนห้าหกคนเดินเข้ามา หยิบข้าวโพดปั้นก้อนขึ้นมาทำลายล้างทันที
กับข้าวในกล่องไม่มาก ไม่ถึงสองสามนาทีก็ถูกแบ่งกันกินจนน้ำแกงยังไม่เหลือ
ในมิติ ดวงตาของซูยู่ไป๋วาบประกายความเย็นเยียบ
สิบนาทีต่อมา ซูยู่ไป๋ออกจากมิติ มองดูทั้งสองคนที่นอนหลับปุ๋ยเหมือนหมูตาย แล้วล้วงค้นตามตัวพวกเขา
ค้นเจอกำดอกุญแจ
โยนทั้งสองคนลงกับพื้น ซูยู่ไป๋ใช้กุญแจไขตู้เสื้อผ้าเตียงนอน หยิบกล่องใบเล็ก ๆ ออกมาจากข้างใน
เมื่อครู่เขาเห็นในมิติแล้วว่าลูกน้องของหวังเอ้อเฉียงเอาธนบัตรมาเก็บไว้ในนี้
เปิดกล่องออก กล่องไม่ใหญ่ แต่เงินกลับเต็มไปเกือบครึ่งกล่อง ที่สำคัญยังมีตั๋วสัญญากู้ยืมอีกหลายใบ
ซูยู่ไป๋เก็บของทั้งหมดเข้าวงมิติ กำลังจะจากไป
จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปสำรวจเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งในห้อง
จะให้เสียของก็ไม่ได้ แม้จะเอาไปเป็นฟืน ก็ไม่ยอมทิ้งไว้ให้หวังเอ้อเฉียงหรอก
ถือว่าเก็บดอกเบี้ยก่อนล่ะกัน
หนึ่งนาทีต่อมา ในห้องเหลือเพียงเตียงดินเผา
ถ้าไม่กลัวว่าเสียงทุบเตียงดินจะดังเกินไป จนดึงดูดความสนใจของเหล่านักพนันข้างนอก ซูยู่ไป๋แทบไม่คิดจะทิ้งมันไว้ให้หวังเอ้อเฉียงด้วยซ้ำ
ลูกน้องที่นอนหลับตุ่ยอยู่กับพื้น เสื้อผ้าฝ้ายก็ถูกถอดออก กางเกงในถูกโยนเข้าเตาไฟเผาทิ้ง
.
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ซูยู่ไป๋หยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง