หลี่ฟู่กุ้ยลงมือเร็วมาก ไม่นานนัก หัวหน้าหมู่หยางผิงซานก็พาคนกลุ่มหนึ่งรีบร้อนเดินทางมา
เป็นหัวหน้าหน่วยเล็กๆ ของหมู่บ้าน นักบัญชี และคนจดคะแนน
หลี่ฟู่กุ้ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างย่อๆ
เมื่อเห็นซากหมาป่าบนพื้น ทุกคนดีใจเป็นอย่างแรก จากนั้นก็พากันหน้านิ้ว
ดีใจที่หมู่บ้านได้กินเนื้อกันสักที แต่กังวลว่าหมาป่าถูกพบที่กลางเขา
หัวหน้าหมู่หยางผิงซานมองซูยู่ไป๋ที่อยู่ข้างๆ: "เจ้านี่นะ ฉันไม่รู้จะพูดกับแกยังไงดี"
"หมาป่าสามตัวนะ แกกล้าลงมือได้ยังไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?"
คนอื่นๆ ก็มองมาด้วยแววตาสลับซับซ้อน
ที่หมู่บ้านจะได้กินเนื้อก็เป็นเรื่องดี แต่ว่าป้าใหญ่บ้านซูนี่ ไปขัดตากับหลังเขาทุกครั้งเลยหรือไง?
ลูกชายคนโตเข้าป่าไปเจอหมี คนไม่กลับมา
ลูกชายคนเล็กเข้าป่าครั้งแรกก็เจอหมาป่า...
ซูยู่ไป๋เกาหัว: "ฉันก็ไม่ได้อยากได้ แต่ถ้าฉันไม่ยิง มันก็ไม่ยอมไป ฉันเลยได้แต่ลองเสี่ยงดู"
หลี่อานคังคนจดคะแนนหัวเราะพูด: "ฉันว่าเสี่ยวไป๋ไม่เลวนะ นี่มันหมาป่านะ คนธรรมดาเจอเข้าก็คงกลัวจนกางเกงเปียกแล้ว ดูเขาสิเหมือนมีอะไรไหม?"
หลี่ฟู่กุ้ยพูดเสียงเข้ม: "พอได้แล้ว หาคนสองคนไปชำแหละหมาป่า เนื้อส่วนของซูยู่ไป๋เอาไว้ ที่เหลือไม่ต้องแบ่ง ตั้งหม้อตุ๋นเนื้อ ใส่ผักป่า แล้วแจกตามหัวคน"
"พอดีจะได้บอกให้ทุกคนรู้ว่าบนเขามีหมาป่า"
ทุกคนพยักหน้า เริ่มแยกย้ายไปจัดการ
ไม่มีใครเอ่ยเรื่องห้ามเข้าป่าชั่วคราวอะไรแบบนั้น
ตอนนี้คนในหมู่บ้านได้แต่พึ่งการเข้าป่าหาโชค ไม่เช่นนั้นข้าวสารช่วยชีวิตแค่เดือนละนิด จะพอกินได้ยังไง