ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป ในพริบตาเดียว หมาป่าที่อยู่กลางอากาศไม่อาจหาแรงยันตัวได้ มันหันมามองสบตากับซูยู่ไป๋ แววตาดูมีความฉงนแบบมีมนุษยธรรมอยู่บ้าง
ซูยู่ไป๋ยิ้มเผยเขี้ยว ไม้ในมือฟาดลงกลางหลังหมาป่าอย่างแรง
ยุคอะไรแล้ว มีพื้นที่วิเศษของดีขนาดนี้ไม่ใช้ จะไปเอาตัวตายลุยกับหมาป่า? สมองเขาจะขาดไปกี่เส้นถึงทำอะไรแบบนี้ลงไปได้?
"แคร่ก——!"
"โฮวว——!"
เสียงกระดูกหักดังขึ้นกลางป่าเขา หมาป่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงราวกับถุงผ้าเก่า ๆ
หมาป่าดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ขาหลังไร้ความรู้สึกไปแล้ว มันเงยหน้าร้องเผยเขี้ยว...
ซูยู่ไป๋เลิกคิ้ว ท่านี้คุ้นเคยดีนะ อยู่ต่อหน้าต่อตาเขายังกล้าส่ายหางอีก?
ไม้ที่มีเหลี่ยมมุมในมือตวัดหมาป่าล้มคว่ำลงไปกับพื้น
มันกระตุกอยู่สองที ก็หมดสติไป
เก็บซากหมาป่าสามตัวเข้าพื้นที่วิเศษ ซูยู่ไป๋ไม่ได้ดีใจอะไรมากนัก กลับหันมามองไปยังส่วนลึกของป่าทึบ
หมาป่ากลับโผล่มาแถวชายป่าแบบนี้ นี่ไม่ใช่ลางดีเลย
กลบรอยเลือดหมาป่าให้มิดชิด ซูยู่ไป๋ไม่รอช้า เดินลงเขาตรงไป
ที่กองบัญชาการหน่วย ซูยู่ไป๋เห็นคนกลุ่มหนึ่งมุงกันอยู่แต่ไกล
ข้างในมีเสียงด่ากันเป็นระยะ
ซูยู่ไป๋ชะงักไป เสียงนี้ทำไมฟังดูเหมือนฉินซู่หลานแม่ของเขาจังนะ
ฝีเท้าเร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ผลักฝูงชนที่แน่นขนัดเข้าไป ก็เห็นฉินซู่หลานกำลังเอามือสะเอว ด่ากับยายตาแหลมคนหนึ่งอยู่พอดี
ยายแก่ดูเหมือนจะเดือดดาลจนหน้ามืด: "ฉินซู่หลาน แกอย่ามาทำเป็นมาเล่นแบบนี้กับฉัน ดูสิหลานฉันถูกไอ้ขี้ยาบ้านแกตีขนาดไหน วันนี้เรื่องนี้บ้านแกต้องชดใช้ให้ฉันสักคำ!"