พอรู้ว่าตัวเองเข้าไปในโลกเล็กๆ ได้ตามใจชอบ ทั้งเปลี่ยนร่างและสติได้ มองเห็นความเคลื่อนไหวภายนอก ซูยู่ไป๋ก็วางใจ
พื้นที่ในมิตินั้นไม่ใหญ่ มีประมาณแปดหมู่
ดินดำสามหมู่ หญ้าเขียวสามหมู่ บนนั้นมีกระท่อมไม้เล็กๆ หลังหนึ่ง ที่เหลือก็คือบ่อน้ำพุวิเศษสุดลึกลับนั่น
โลกเล็กๆ เร่งการเจริญเติบโตของพืชและสัตว์ได้ อัตราเวลาหนึ่งต่อห้าสิบ
กระท่อมไม้คือโกดัง เป็นพื้นที่หยุดนิ่งสนิท
พอเข้าใจสถานการณ์ในมิติพกพาพอสังเขป ซูยู่ไป๋ก็ไม่อยู่ต่อ
แต่ตอนนี้เรื่องด่วนที่สุดคือการหาอาหาร
ข้าวสารกู้ชีพที่บ้าน ถูกเขาเอาไปเป็นเดิมพัน
เขาต้องเอาอาหารกลับไป ห้ามให้แม่กินดินขาวอีก ห้ามให้คนในครอบครัวอดอยากอีก!
ออกจากมิติมา ซูยู่ไป๋ดูทิศทาง แล้ววิ่งทะยานไปทางเขาหลังบ้าน ร่างกายคล่องแคล่วราวเสือดาว
แม้จะเป็นยามดึก หิมะลมโหมกระหน่ำ แต่ซูยู่ไป๋ไม่สะเทือน
ประสาทสัมผัสขยายเต็มที่ ผ่านตรงไหน ข้อมูลต่างๆ ผุดขึ้นในหัว
เวลาที่ดีที่สุดในการเก็บเห็ดป่า ทิศทางลายไม้สนซีดาร์ ความชื้นในอากาศ...
เดินมาครึ่งทาง จู่ๆ ซูยู่ไป๋ก็หยุด ก้มมองรากต้นโอ๊กที่ถูกแทะไม่เรียบร้อยใต้รองเท้า
"เจอแล้ว!"
เส้นใยไม้ที่รอยตัดยังเขียวๆ น้ำเลี้ยงไม้ซึมเป็นจุดกลมสีเหลืองเข้มบนใบไม้แห้ง
น้ำเลี้ยงแข็งเป็นเกล็ดสีอำพันระยิบระยับใต้แสงจันทร์
นี่คือร่องรอยหมูป่าแทะ ไม่เกินครึ่งชั่วโมง
เดินตามรากไม้ไปไม่กี่ก้าว ในกองใบไม้ผุมีขนแข็งสีขาวดำปนกันอยู่สองสามกระจุก สั้นกว่าขนหลังหมูบ้าน แต่แวววาวเหมือนโลหะเย็นเฉียบ
รอยเท้ารูปดอกบัวหลายรอยเข้าตา
แม้หิมะจะกลบไปบ้าง แต่ซูยู่ไป๋ที่มีสกิลติดตาม ข้อมูลก็ผุดขึ้นในหัวเอง
สัตว์ที่มีรอยเท้ารูปดอกบัวมีหลายชนิด ที่ซูยู่ไป๋บอกได้ทันที
เพราะรอยกีบรูปดอกบัวก็มีหลายแบบ
รอยกีบหมูป่าดูง่ายที่สุด
หยิบขนแข็งขาวดำขึ้นมาถู น้ำสีแดงเข้มจางๆ ติดปลายนิ้ว
แววตาซูยู่ไป๋เป็นประกายตื่นเต้น
เดินเร็วขึ้น ไม่นานก็เห็นดอกไม้น้ำแข็งสีแดงสดดอกหนึ่ง
หมูป่าบาดเจ็บสาหัส น้ำหนักประมาณสองร้อยจิน แถมแผลที่ขาหลัง!
จากร่องรอยตัดสินได้เร็ว
ไม่ต่างจากข้อมูลที่รู้ในชาติก่อน ซูยู่ไป๋ถอนหายใจโล่งอก
ถ้าเป็นหมูป่าที่ร่างกายสมบูรณ์ ต่อให้ซูยู่ไป๋มีประสบการณ์แค่ไหน แต่ไม่มีอาวุธถนัดมือ ก็ไม่กล้าไปยั่ว
แต่ถ้ามันบาดเจ็บแล้ว เรื่องก็ต่างออกไป
ซูยู่ไป๋ตามเส้นทางเดินของหมูป่า ว่องไวราวลิง ทะยานผ่านป่า
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูยู่ไป๋ใช้ประสบการณ์ อ้อมไปรอข้างหน้าบนเส้นทางที่หมูป่าต้องผ่าน
เอาเชือกป่านหยาบจากกระบุง วางกับดักง่ายๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่
ใช้กิ่งไม้แห้งและรากไม้สดพรางตาไว แล้วไปซ่อนตัว หายใจกลมกลืนกับเสียงหิมะ
.
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
ในป่าเงียบสนิท มีเพียงเสียงหิมะลมโหยหวน
ขนตากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง มองอะไรไม่ชัด
ลมหายใจจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็งที่ปลายจมูก รอเหยื่อติดกับเงียบๆ
จู่ๆ ในสายลมมีเสียงกิ่งไม้แห้งแตกกึ๊กเบาๆ
ซูยู่ไป๋กลั้นหายใจ จ้องตาเขม็งไปข้างหน้า
ในม่านหิมะ กลุ่มไอน้ำลอยขึ้นช้าๆ
นั่นคือลมหายใจหมูป่ากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเพราะความเย็น
เขี้ยวแทงทะลุม่านหิมะ
กับดักทำงานแล้ว!
"อื้อ—!"
เสียงหมูป่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น ก้องในราตรีฤดูหนาวอันเงียบงัน สั่นเสียดแทงแก้วหู
ซูยู่ไป๋ที่เตรียมตัวไว้แล้ว คว้าขวานฟืนพุ่งออกจากที่ซ่อน
เชือกป่านรั้งหมูป่าได้ไม่นาน
ก็อย่างที่คิด เจ้าตัวใหญ่ที่ถูกห้อยกลางอากาศดิ้นสุดแรง เชือกส่งเสียงราวจะขาด
แต่ซูยู่ไป๋พุ่งถึงหน้าหมูป่าแล้ว
แววตาเย็นชืด ขวานฟืนเฉียงแทงเข้าคอหมูป่า
เลือดร้อนๆ กระเซ็นใส่มือ มุมของซูยู่ไป๋เฉียบคมมาก เลือกจุดที่บอบบางที่สุดของหมูป่า
เสียงหมูป่าร้องอย่างทรมานก้องป่า
แทงเสร็จ ซูยู่ไป๋ถอยออกมาทันที
วินาทีถัดมา เชือกป่านที่ตึงขาด หมูป่าตกกระแทกพื้น เสียงทึบ
ซูยู่ไป๋ไม่หันกลับ วิ่งลัดเลาะในป่าเร็วๆ
หมูป่าร้องโหยหวน พร้อมกับวิ่งชนไปด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง
ห้านาทีต่อมา ข้างหลังมีเสียงอะไรบางอย่างตกหนัก
ซูยู่ไป๋หยุดเดิน
แต่ไม่เข้าไปใกล้ทันที
รอเกือบสิบห้านาที แน่ใจว่าหมูป่าตายสนิทแล้ว ถึงเดินเข้าไป
เก็บหมูป่าเข้าระบบ กดความตื่นเต้นในใจ รีบลุกจากไป
สัตว์ป่าบนเขากลิ่นเลือดไวมาก อยู่ไม่ได้นาน
ซูยู่ไป๋ลงเขา กลับบ้านไปดูแวบหนึ่ง แน่ใจว่าไม่มีใครมา ก็หันหลังออกมา
เขาจะไปตลาดมืด เอาเนื้อหมูป่าไปขาย
.
ตลาดมืดของตำบลเซียงหยาง เป็นตลาดมืดใหญ่ที่สุดในอำเภอ
ที่นี่ใกล้ตัวเมือง แล้วก็ติดเขา บางทีมีสัตว์ป่าถูกเอามาขาย แต่ละครั้งโดนแย่งซื้อเละเทะ
ของที่ปกติเห็นแต่ในสหกรณ์ ที่นี่ก็มี
มาถึงตลาดมืด ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว
เป็นช่วงที่ตลาดคึกคักที่สุด
เพิ่งเดินเข้าตลาดก็ถูกห้ามไว้
"ซื้อหรือขาย?"
ซูยู่ไป๋รู้ว่านี่เป็นกฎตลาด ซื้อของไม่ต้องจ่าย แต่ถ้าเข้าขาย ต้องเสียค่าที่
"ขาย แล้วก็ซื้อด้วย!"
"แต่ต้องขายก่อน ถึงมีเงินซื้อ!"
"ไม่ได้ก็เอาคลับไปกินเอง"
คนดูแลตลาดสองคนเดินเข้ามาใกล้ โดนคนเต็มไปด้วยเลือดและโคลนอย่างซูยู่ไป๋ตกใจ
แต่พอเห็นของในกระบุงที่เขาเปิดออก ทั้งคู่ก็เบิกตากว้าง
กลืนน้ำลายอัตโนมัติ
เนื้อ! ตลาดมืดไม่ได้เห็นของมีมันส์มาหลายวันแล้ว...
"งั้นเข้าไปเถอะ ขายเสร็จอย่าลืมจ่ายค่าที่"
ซูยู่ไป๋สะพายกระบุงเดินเข้าตลาด หาที่เด่นๆ นั่งลง
เอาเนื้อหมูป่าที่แล่ไว้ในมิติวางตรงหน้า
คนในตลาดมืดสายตากว้างไกล
ต้องระวังพวกตำรวจบุกไม่ให้ทันตั้งตัว
พอซูยู่ไป๋เอาเนื้อหมูป่าออกมา ก็โดนรุมล้อมทันที
"พี่ เนื้อหมูป่าเท่าไหร่ เอาเงินหรือเอาคูปอง?"
"หนุ่มน้อย หมูป่าจับมาจากไหน มีอีกไหม?"
"ถอยไปหน่อยสิ พี่ ขอชิ้นหนึ่ง"
แกอยากได้บ้าอะไร ไป๊ ไอ้สัสไม่ให้!
สายตาร้อนแรงเป็นสิบๆ คู่จ้องเนื้อหมูป่าตรงหน้าซูยู่ไป๋ น้ำลายไหลไม่หยุด
ดูท่าทางคนรอบข้างตาเป็นประกายเขียว ซูยู่ไป๋ที่มีความจำหลายสิบปีในอนาคตก็ยังใจสั่น
คนพวกนี้เหมือนจะพุ่งตัวมาฉีกเขาเป็นชิ้นๆ ต่อไป
ซูยู่ไป๋ชักขวานฟืน กันคนที่อยากเข้ามาใกล้: "รักษาระยะห่างไว้ อย่าเสียงดัง ใครดังอีก ต่อให้ให้ราคาสูงแค่ไหนก็ไม่ขาย!"