พอกลับถึงบ้าน ซูยู่ไป๋ก็สัมผัสได้อย่างปราดเปรียวว่าบรรยากาศในบ้านดูแปลกไป
เงียบเกินไป เงียบจนน่าขนลุก
ขาที่กำลังก้าวออกไปชะงักแล้วหันเลี้ยว มุ่งหน้าออกไปข้างนอก
“จะไปไหน?”
หน้าต่างห้องฝั่งตะวันออกถูกผลักเปิด เสียงของซูเจี้ยนกั๋วดังออกมา
ซูยู่ไป๋หันกลับมา ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า
“พ่อ ตื่นเช้าจังเลยนะ?”
ซูเจี้ยนกั๋วหัวเราะเย็นชา
“เช้าเหรอ? ใครจะตื่นเช้าเท่านายล่ะ?”
ฉินซู่หลานแหวกม่านประตูเดินออกมา สีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย
“ลูกชายคนเล็ก ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่? ไปทำอะไรมา?”
เห็นฉินซู่หลานหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง ซูยู่ไป๋ก็รีบตอบว่า
“แม่ ตอนใกล้สว่างผมได้ยินเสียงข้างนอก เลยออกไปดูครับ”
“เดาสิว่าผมเห็นอะไร?”
“อะไรล่ะ?”
ฉินซู่หลานถามตามสัญชาตญาณ พอได้ยินว่าซูยู่ไป๋ไม่ได้ออกไปขโมยไก่ขโมยหมา ในใจก็คลายความกังวลลงไปไม่น้อย
ซูยู่ไป๋ฉีกยิ้มพลางถอดกระบุงลงมา
“ผมเห็นไก่ป่าหลายตัว ก็เลยวิ่งตามไป แต่จับได้แค่สามตัว ที่เหลือหนีไปหมดแล้วครับ”
ฉินซู่หลานเห็นไก่ป่าที่มีลูกธนูปักอยู่ในกระบุง ความกังวลที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็หายไปจนหมด
“แล้วทำไมไม่บอกพวกเราสักคำล่ะ? จู่ ๆ ก็หายไปเงียบ ๆ แม่ยังนึกว่านายออกไปทำเรื่องเหลวไหลอีกแล้ว”
เมื่อเช้าพอตื่นขึ้นมา เธอก็ทำอาหารเสร็จแล้วไปเรียกซูยู่ไป๋มากินข้าว แต่พอเห็นว่าในห้องไม่มีคน ผ้าห่มก็พับเรียบร้อย ประตูรั้วก็ลงกลอนจากด้านใน ทำเอาเธอตกใจแทบแย่
ซูยู่ไป๋เกาหัว
“ตอนนั้นผมกลัวไก่ป่าหนี เลยไม่มีเวลาบอก ใครจะรู้ว่าพวกมันบินเก่งขนาดนี้ ไล่ตามไปไล่ตามมาก็ไกลแล้วครับ”
ฉินซู่หลานพยักหน้า
“หนาวจนแย่แล้วสินะ? รีบเข้าห้องไปนั่งอุ่นตัวบนเตียงเตาเถอะ แม่จะไปอุ่นอะไรให้กินในครัว”
พูดจบเธอก็หันไปมองหน้าต่างห้องฝั่งตะวันออกที่เปิดอยู่ แล้วเบิกตาใส่ “ซูเจี้ยนกั๋ว เช้า ๆ ก็ทำหน้าบึ้งขู่ใครอยู่?”