คนรอบข้างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก อยากหัวเราะแต่ก็ไม่กล้า
ใช่สิ ซูยู่ไป๋เป็นคนเล่นการพนัน ชื่อเสียงไม่ดีนัก แต่บ้านของแกเจี่ยหยุนจวินจะดีไปไหนได้? ต่อให้เทียบกับซูยู่ไป๋ก็ยังสู้ไม่ได้
"ไอ้ซูยู่ไป๋ แกหาที่ตาย!" เจี่ยหยุนจวินที่โดนจี้จุดอ่อน หน้าซีดเป็นสีม่วงทันที ทิ้งกระบุงลงแล้วพุ่งตรงเข้าหาซูยู่ไป๋
ซูยู่ไป๋ขยับหลบเพียงก้าวเดียว หมัดที่เจี่ยหยุนจวินตั้งใจชกเข้าที่หน้าก็พลาดไปโดนไหล่ของซูยู่ไป๋
ซูยู่ไป๋คว้าแขนเจี่ยหยุนจวินไว้ได้ แล้วยิ้ม: "ทุกคนเห็นแล้วนะ เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน"
จากนั้นก็กระชากแรง ๆ ใช้เข่ากระแทกเข้าที่ท้องของเจี่ยหยุนจวินอย่างรุนแรง
"อ๊ากก—!" เจี่ยหยุนจวินร้องด้วยความเจ็บปวด เกือบเอาอาหารเมื่อวานที่ย่อยไปแล้วออกมาทั้งหมด
ซูยู่ไป๋คว้าผมของเจี่ยหยุนจวิน แล้วฟาดหน้าไม่ยั้ง
"ปากดีนักใช่ไหม ไอ้ปากเหม็น!"
"ฉันเป็นแค่ไอ้ขี้พนัน แกเป็นอะไรนักหนา? ไอ้สัตว์เดรัจฉานที่ขายพี่สาวตัวเองเพื่อแลกกับตำแหน่งหน้าที่!"
เจี่ยหยุนจวินพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ฝีมือของซูยู่ไป๋เหมือนก้ามเหล็ก รู้สึกว่าหนังหัวจะถูกถลกออกทั้งแผ่น
"หูจื่อ แกมันไม่เอาอะไรเลย ช่วยด้วยสิโว้ย!" เจี่ยหยุนจวินร้องเสียงหลง
คนที่ถูกเรียกว่าหูจื่ออยากจะเข้าไปช่วย แต่พอเจอสายตาของซูยู่ไป๋ก็ชะงัก "ซูยู่ไป๋ พอแค่นี้เถอะ ทุกคนก็อยู่หมู่บ้านเดียวกัน..."
ซูยู่ไป๋ฟาดอีกสิบฉาด หน้า สุดท้ายก็ถีบเจี่ยหยุนจวินกระเด็นออกไป
"ถ้าฉันได้ยินแกปากเหม็นอีก ฉันจะเย็บปากแกให้แน่นเอง!"
หลังจากด่าเสร็จ ซูยู่ไป๋กวาดสายตามองทุกคน แล้วยิ้มกว้าง: "ทุกคนเห็นแล้วนะ เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ถ้าใครกลับไปร้องไห้ฟ้องปู่ แล้วพาปู่มาแขวนคอตายหน้าบ้านฉันโดยไม่ฟังเหตุผล ขอให้ทุกคนช่วยเป็นพยานให้ฉันด้วย!"