ซูยู่ไป๋เอ่ยขัดขึ้นกลางคำพูดของสองคนนั้น: "พี่สะใภ้ ผ้าห่มนั่นควรเปลี่ยนได้แล้ว ไส้ในผ้าฝ้ายถูกดึงไปปะชุดให้พวกเราเกือบหมดแล้ว!"
"วันนี้ฉันไม่เจอคนขายฝ้าย เดี๋ยววันหลังค่อยไปหาอีกที ถึงตอนนั้นค่อยเปลี่ยนผ้าห่มใหม่ทั้งบ้าน"
สีหน้าของซูยู่ไป๋จริงจัง: "พ่อ แม่ ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สะใภ้ด่าให้ฉันสลบ ฉันคงยังเป็นไอ้สารเลวอยู่ เธอคือผู้มีพระคุณของฉัน"
ซูเจี้ยนกั๋วใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง: "ฟังเสี่ยวไป๋เถอะ"
แล้วก็มองไปที่กระเป๋าผ้าใบเล็ก ๆ บนพื้นกับไม้เท้าที่พันด้วยเศษผ้าอยู่ในกระบุง: "ไปเอามาจากไหน?"
ซูยู่ไป๋: "ไปยืมจากบ้านลุงหลี่มา ฉันจะให้ข้าวสารสามจิน เขาไม่รับ"
ซูเจี้ยนกั๋วพยักหน้า: "ไม่กี่วันนี้ฉันจะหาโอกาสไปซื้อเหล้ากลั่นมันเทศครึ่งจินที่คอมมูน ไปเป็นเพื่อนดื่มกับเขา"
ซูยู่ไป๋กลับมาอย่างปลอดภัย จิตใจที่ตึงเครียดของฉินซู่หลานก็ผ่อนคลายลง เดิมทีร่างกายก็ไม่ค่อยดีนัก ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้พักผ่อน อาการง่วงนอนก็พลุ่งขึ้นมาทันที
พอพ่อแม่กลับเข้าห้องไป เจียงชิงหวานอุ้มผ้าห่มอยู่ด้วยความลังเล: "เสี่ยวไป๋ ยังงั้นนายใช้ผ้าห่มผืนใหม่เถอะ"
ซูยู่ไป๋เหลือบมองเข้าไปในห้องชั้นใน แล้วหยิบธนบัตรสองใบจากในกระเป๋ายัดเข้าไปในรอยต่อของผ้าห่ม
ดวงตารูปเมล็ดพุทรารี่เรียวของเจียงชิงหวานเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
"ชู่ว!" ซูยู่ไป๋ทำป้ายานให้เงียบ
แล้วกระซิบเบา ๆ: "เงินนี่นายเก็บไว้ใช้เอง"
เจียงชิงหวานรู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ: "นายให้เงินฉันทำไม?"
สีหน้าซูยู่ไป๋จริงจัง: "มือของนายควรมีเงินติดไว้บ้าง เผื่อวันไหนจำเป็นจะได้ใช้"
เจียงชิงหวานส่ายหัวน้อย ๆ อย่างกับลูกตุ้ม: "ฉันไม่มีที่ให้ใช้เงินหรอก"