"หัวหน้าหมู่ พี่ชวน ผมอยู่ตรงนี้!"
ซูยู่ไป๋โบกมือ เสียงของเขาลอยตามลมเหนือที่โหดร้ายไปถึงพวกนั้น
หลี่ฟู่กุ้ยและหลี่ต้าฉวนมีกำลังใจขึ้น เดินเร็วขึ้นอีกนิด
เห็นซูยู่ไป๋ทั้งตัวปลอดภัยดี หลี่ฟู่กุ้ยก็โล่งใจ สบถว่า "แกบ้าพอจะไล่ตามฝูงหมูป่า แกไม่เอาชีวิตแล้วหรือไง?"
ซูยู่ไป๋ยิ้มแหย ๆ "ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่มาก เห็นหมูป่าวิ่งหนี ก็คิดว่าถ้ายั้งไว้ได้อีกสักสองสามตัว ปีนี้หมู่บ้านเราคงไม่ลำบากนัก"
"เสียดายหมูป่ามันวิ่งเร็วไปหน่อย ผมก็ล้มได้แค่สองตัว"
หลี่ฟู่กุ้ยมองหมูป่าสองตัวที่ซูยู่ไป๋ลากกลับมาด้วยความตะลึง เมื่อกี้เขาห่วงแต่ซูยู่ไป๋ ไม่ทันสังเกตหมูป่าที่อยู่ข้างหลังเขา
น้ำเสียงที่ว่า ๆ อยู่นั้นก็อ่อนลง "แกคนเดียวมันเก่งมากแล้ว พวกเราหลายคนเพิ่งได้ตัวเดียว"
"แต่ยังไงก็เถอะ คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก หมูป่าถ้ามันจะง่าย ๆ ง่าย ๆ ก็ไม่ถูกจัดอันดับไว้ก่อนหมีกับเสือแล้ว"
"ผมรู้แล้วหัวหน้าหมู่"
หลี่ต้าฉวนดึงแขนหลี่ฟู่กุ้ย "พ่อครับ ยู่ไป๋เก่งมาก พวกเราหาพวกพ่อเจอเร็วขนาดนี้ก็เพราะเขา"
"แล้วก็... ปืนของเขาแม่นมาก หมูป่าตัวหัวหน้าตัวนั้นก็เสี่ยวไป๋ยิงตายเอง"
หลี่ฟู่กุ้ยชะงักไป "ไม่น่าแปลกใจที่แกกล้าขึ้นเขา"
ซูยู่ไป๋เกาหัว "หัวหน้าหมู่ กลับกันเถอะครับ ให้คนสองสามคนรีดเลือดหมูป่าแล้วแบกลงเขา ไม่งั้นหมูป่าที่ได้มาลำบาก ๆ จะเสียเปล่า แล้วพวกเราไปหาคนต่อ"
หลี่ฟู่กุ้ยถอนหายใจ "ไม่ต้องหาแล้ว รีดเลือดหมูป่าเสร็จก็ลงเขากันเถอะ"
"หรือว่า..." สีหน้าหลี่ต้าฉวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
หลี่ฟู่กุ้ย "อืม" "โดนหมาป่าคร่าไป ตอนที่พวกเราไปเจอ ศพทั้งคู่ถูกกัดจนเละแล้ว หมูป่าพวกนี้คงได้กลิ่นเลือดเลยตามมา หมาป่าถูกไล่ไปแล้ว ไม่งั้น..."
.
กลับมายังป่าที่เมื่อกี้ พอได้ยินว่าซูยู่ไป๋ล้มหมูป่าได้อีกสองตัว ทุกคนที่รอดตายก็อดไม่ได้ที่จะโห่ร้องด้วยความดีใจ
แต่พอได้ยินเรื่องหลี่ขาเป๋กับลูกชายถูกหมูป่าขวิดตาย ทุกคนก็เงียบลง
โดยเฉพาะฟางจื้อเหยียนกับพวกที่ได้เห็นสภาพศพของหลี่ขาเป๋กับพ่อลูก ก็ยิ่งสีหน้าขมขื่น
ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะซูยู่ไป๋กับหลี่ต้าฉวนมาช่วยทัน พวกเขาก็คงจบแบบเดียวกันกับหลี่ขาเป๋กับพ่อลูก