ฝูงหมูป่าที่ตื่นตกใจวิ่งหนีเตลิด ชนไปทั่วนั่นทุ่งนี้
ผู้คนบนต้นไม้มองหมูป่าที่วิ่งเข้าชนต้นไม้ที่ตัวเองปีนอยู่เรื่อย ๆ ต่างก็หันปากกระบอกปืนไปโดยไม่รู้ตัว
"ยิงหมูป่าตัวหัวหน้า!"
แววตาหลี่ฟู่กุ้ยฉายแววกังวล ร้องตะโกนสุดเสียง แต่กลับถูกเสียงปืนและเสียงร้องของหมูป่าที่ดังกึกก้องกลบจนหมด
เสียงปืนเงียบหายไปในไม่ช้า ในป่าเหลือเพียงเสียงร้องของฝูงหมูป่า
เสียงของหลี่ฟู่กุ้ยแหบแห้งไปหมดแล้ว ใบหน้าซีดเผือด ความจนใจเต็มดวงตา
เขาพาคนขึ้นมาเพียงเก้าคน ปืนล่าสัตว์ก็มีแค่สามกระบอก กระสุนก็ไม่ค่อยมี
พึ่งยิงไปเกลี้ยงเมื่อกี้แหละ
หมูป่าที่ถูกกลิ่นคาวเลือดกระตุ้นยิ่งบ้าคลั่ง พุ่งชนต้นไม้ที่พวกมันซ่อนตัวอยู่ไม่หยุด ท่าทางเหมือนจะเอาชีวิตเป็นเดิมพัน
"หัวหน้าหมู่ ผมไม่อยากตาย..." รู้สึกได้ถึงต้นไม้ที่เริ่มเอนเอียงลงเรื่อย ๆ คนอื่น ๆ ในแววตาก็เริ่มสิ้นหวัง เต็มไปด้วยความเสียใจ
ในป่าเขาแบบนี้ เมื่อไม่มีอาวุธ พวกเขาแทบไม่มีหวังรอดจากฝูงหมูป่าเลย
หลี่ฟู่กุ้ยไม่ตอบอะไร สูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว
มีโอกาสยิงเพียงนัดเดียว ถ้าสามารถกำจัดหมูป่าตัวหัวหน้าได้ พวกเขาก็ยังมีหวังรอด
ไม่เช่นนั้นก็คงได้แต่รอความตายอย่างช้า ๆ
หลี่ฟู่กุ้ยถือปืนล่าสัตว์ พยายามหายใจให้สม่ำเสมอ ไม่ให้ต้นไม้ที่สั่นไหวมารบกวน
นึกถึงความรู้สึกตอนยิงปืนนัดแรกถูกล่าในใจ
"แคร่ก...แคร่ก——"
เสียงต้นไม้หักดังสนั่นไปทั่วป่า ฝูงหมูป่าส่งเสียงร้องอย่างดีใจ ส่วนคนบนต้นไม้ส่งเสียงคำรามอย่างไม่ยอมแพ้
หลี่ฟู่กุ้ยกัดฟันแน่น กดไกปืนอย่างแรง
"ต้องยิงหัวให้ได้ ต้องยิงให้โดน!" เขาอธิษฐานในใจ จ้องมองหมูป่าตัวหัวหน้าในฝูงอย่างไม่กระพริบตา