เสียงลูกบิดประตูหมุนดังขึ้น จี้หวยโจวก็พุ่งตัวออกจากห้องครัว
ซุปซี่โครงกับมันแกวที่เขาเพิ่งตุ๋นเสร็จยังเดือดปุด ๆ อยู่บนเตา ผ้ากันเปื้อนยังไม่ได้ปลด มือยังเปื้อนแป้ง เดิมทีเขากะจะนึ่งเกี๊ยวซุปเพิ่มอีกเข่งไว้กินมื้อดึก
"ภรรยา! กลับมาแล้ว! เรื่องสัญญาเป็นยังไงบ้า..."
พูดได้ครึ่งเดียว จี้หวยโจวก็หน้าเปลี่ยน
ประสาทดมกลิ่นของอัลฟ่าที่เพิ่งแสดงออกมารุนแรงเฉียบไวจนน่าตกใจ เสิ่นอี้เพิ่งก้าวเข้าบริเวณประตู กลิ่นที่ไม่ใช่ของบ้านนี้ก็พุ่งเข้าจมูก
กลิ่นสนหอม
จาง ๆ แต่มีอยู่จริง
ติดอยู่ที่ปกเสื้อโค้ตของเสิ่นอี้ มีอยู่จาง ๆ
รอยยิ้มของจี้หวยโจวค้างแข็งบนใบหน้า เขาโน้มตัวเข้าหาเสิ่นอี้อย่างไม่รู้ตัว ปลายจมูกแทบจะจรดไหล่เสิ่นอี้ สูดดมแรง ๆ เฮือกหนึ่ง
บนตัวภรรยามีกลิ่นหมาจรจัดตัวอื่น
เสิ่นอี้กำลังก้มเปลี่ยนรองเท้า ตกใจที่จู่ ๆ เขาก็เข้ามาใกล้ จึงเอียงคอมอง "นี่แกทำบ้าอะไร"
จี้หวยโจวไม่ตอบ เขาอ้อมไปด้านหลังเสิ่นอี้ เอาจมูกแนบชิดต้นคออีกครั้ง ตรงตำแหน่งต่อมที่ฟีโรโมนติดง่ายที่สุด
กลิ่นสนหอมแรงขึ้นอีกนิด
เขาอ้อมไปด้านซ้ายของเสิ่นอี้ ก้มลงดมปลายแขนเสื้อโค้ต สุดท้ายย่อตัวลง แม้แต่สายกระเป๋าเอกสารของเสิ่นอี้ก็ไม่เว้น
ตลอดกระบวนการ เขาเหมือนหมาตัวใหญ่ที่เจ้านายเพิ่งกลับบ้าน วนรอบเสิ่นอี้ครบหนึ่งรอบ สีหน้าเปลี่ยนจากสับสนเป็นยืนยัน จากยืนยันเป็นตะลึง