หลังกินข้าวเย็นเสร็จ จี้หวยโจวจัดการเก็บครัวจนสะอาดหมดจด กระทั่งแผงเครื่องดูดควันยังเช็ดเสียเงาวับ
ในใจเขาคิดถึงภารกิจสำคัญของวันนี้ ที่รักบอกว่ากลับมาแล้วจะพาเขาไปตรวจซ้ำ จึงไม่กล้ายืดเวลาออกไปแม้แต่น้อย ปลดผ้ากันเปื้อนแล้วเร่งให้เสิ่นอี้ออกเดินทางทันที
โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งใจกลางเมือง
ฟ้ามืดแล้ว ห้องรอตรวจของแผนกแยกประเภทต่อมไร้ท่อไม่มีคนมากนัก แม้ในอากาศจะเปิดระบบระบายอากาศทรงพลัง แต่ก็ยังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นฟีโรโมนจาง ๆ หลากหลาย และกลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อ
เสิ่นอี้ขมวดคิ้วอย่างอึดอัดเล็กน้อย
ตัวเขาเองเป็นโอเมก้าระดับ S ถึงปกติจะอาศัยแผ่นยับยั้งและความสามารถในการควบคุมตัวเองรวบเก็บกลิ่นฟีโรโมนดอกเหมยจนมิดชิด แต่ก็ยังไวต่อกลิ่นรอบข้างเป็นอย่างมาก
จี้หวยโจวสังเกตถึงความไม่สบายของเสิ่นอี้ในทันที
ร่างสูงใหญ่ของเขาก้าวไปยืนด้านหน้า กันเสิ่นอี้ไว้ข้างหลังอย่างเนียน ๆ ปิดกั้นสายตาสอดรู้สอดเห็นและกลิ่นสารพัดรอบด้าน
ตอนนี้เขาพึ่งเสร็จสิ้นการแยกประเภทครั้งที่สอง รูปร่างดูสูงขึ้นอีกนิด ไหล่กว้าง แผ่นหลังตั้งตรง ทั่วร่างเหมือนกำแพงที่แข็งแกร่ง
“เชิญหมายเลขเจ็ดสิบสอง จี้หวยโจว เข้าห้องตรวจที่สาม” เสียงผู้หญิงกลไกดังจากเครื่องเรียกคิว
จี้หวยโจวหันหน้ามา ตาเป็นประกายมองเสิ่นอี้ “ที่รัก ถึงผมแล้ว”
เสิ่นอี้ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่พยักหน้าอย่างเย็นชา จากนั้นก้าวขาเรียวเดินนำเข้าห้องตรวจที่สามไปก่อน จี้หวยโจวรีบตามไปติด ๆ ราวกับสุนัขตัวใหญ่