เฉินอู้รู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้าง
งานก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ แถมยังถูกเผยเยี่ยนชวนเอาเปรียบจนหมดตัว
เธอเดินคอตกออกจากห้องทำงานประธานบริษัท ท่ามกลางสายตาดูแคลนของเลขาฯ แล้วกลับไปยังโต๊ะทำงาน
ตอนนั้นเอง มีคนส่งรูปเผยเยี่ยนชวนบนดาดฟ้าเรือสำราญในวันนั้นลงในกลุ่มเมาท์มอยของบริษัท ชายหนุ่มเอนกายพิงราวอย่างสบาย ๆ มือถือแก้วก้านสูง สายตาทอดมองไปยังที่ใดสักแห่ง
นิรนาม 1: หล่อมาก อยากนอนด้วย!
นิรนาม 2: นอนด้วยแล้วต้องเร้าใจสุด ๆ แน่!!
นิรนาม 3: ก็แค่นั้นแหละ กลอกตา.jpgX10
นิรนาม 1: อิจฉาริษยาจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ?
นิรนาม 4: ใช่เลย ต้องเป็นผู้ชายแน่ ๆ อิจฉาที่คุณเผยมีคนชอบตั้งเยอะ!
นิรนาม 3: จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ กะพริบตา.jpgX10
เฉินอู้ถูกเอาเปรียบฟรี ๆ ตอนนี้จึงทำได้แค่ระบายเรื่องเผยเยี่ยนชวนในกลุ่มนิรนาม
แต่ในกลุ่มเมาท์มอยกลับมีแฟนคลับเผยเยี่ยนชวนอยู่เพียบ ทุกคนต่างชมว่าเขาหล่อและดีเลิศ
มีใครจำได้บ้างไหมว่าตอนประชุมเมื่อครู่เขาประกาศใช้ระบบคัดพนักงานผลงานต่ำสุดออกน่ะ?
เฉินอู้กดเปิดแอปหางานอย่างหงุดหงิด
พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็แสดงเวลาเป็นสี่โมงครึ่งแล้ว
กลับบ้านดีกว่า
แผนกฝ่ายขายของพวกเธอต้องออกไปพบลูกค้าบ่อย จึงไม่มีระบบตอกบัตร เพื่อนร่วมงานหลายแผนกมาสายกลับก่อนเวลาเป็นประจำ หากมีใครถามก็แค่บอกว่าออกไปคุยเรื่องความร่วมมือ
การเจรจาความร่วมมือจะสำเร็จได้ในครั้งสองครั้งเสียที่ไหน...
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้านายยังเป็นคนที่พอได้เธอแล้วก็กลับคำไม่ยอมรับผิด เธอไม่คิดจะทำงานให้ฟรีที่นี่ต่อไปหรอก
เฉินอู้โบกมือลาเพื่อนร่วมงาน หยิบกระเป๋าถือ ปิดคอมพิวเตอร์แล้วเดินออกไป
แต่สุดท้ายกลับเจอเผยเยี่ยนชวนในลิฟต์
ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทเรียบกริบ ดูภูมิฐานและสง่างามเป็นพิเศษ
แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาเป็นพวกเอาเปรียบฟรี ๆ ล่ะ?
เฉินอู้กำลังกลุ้มใจที่หาตัวเขาไม่เจอ จะได้คุยเรื่องคืนนั้นให้รู้เรื่อง เธออัดอั้นจนแทบคลั่ง
ตอนนี้บังเอิญเจอเขาพอดี แบบนี้ก็ต้องถามให้รู้เรื่องสิ—
แต่เผยเยี่ยนชวนกลับยกมือขึ้น เผยให้เห็นนาฬิกากลไกสีเงินเรือนหนึ่ง
“สี่โมงครึ่ง” ชายหนุ่มเอ่ยบอกเวลาในขณะนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เลิกงานแล้วหรือ?”
เฉินอู้กำลังจะเอาเรื่องเขา แต่กลับถูกเผยเยี่ยนชวนชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน
เธอชะงักไปชั่วขณะ
เพราะเธอกลับก่อนเวลาและทำผิดระเบียบบริษัทจริง ๆ
ไม่เพียงทำผิดระเบียบบริษัท ยังถูกเจ้านายคนใหม่จับได้คาหนังคาเขาอีก
ดูเหมือนจงใจทำผิดเพื่อให้เจ้านายไล่ออกอย่างไรอย่างนั้น
แต่ว่า—
เฉินอู้ยืดหลังตรง เดินเข้าไปกดปุ่มชั้นหนึ่ง แล้วตอบเผยเยี่ยนชวนว่า “ฉันนัดลูกค้าไว้ค่ะ”
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ “อืม อย่างน้อยก็ยังดีกว่าใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ได้มา”
เขาเน้นเสียงตรงคำว่า “วิธีสกปรก” เป็นพิเศษ
ถูกเอาเปรียบฟรี ๆ ก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังมาหาว่าเธอใช้วิธีสกปรกอีกหรือ?
ช่างเถอะ ในเมื่อเขาไม่ยอมรับเรื่องคืนนั้น เธอก็ถือเสียว่าได้นอนกับผู้ชายไหล่กว้างเอวสอบ มีกล้ามหน้าท้องแปดลอนก็แล้วกัน
ยังไงหน้าตาเขาก็หล่อเหลาสะดุดตา รูปร่างก็ดีเหลือเกิน
เรื่องบนเตียงยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เธอเองก็ไม่ได้เสียเปรียบ
ทำได้แค่ปลอบใจตัวเองแบบนี้แหละ...
ระหว่างกำลังครุ่นคิด เฉินอู้ก็รู้สึกว่าคนข้างหลังเดินเข้ามาหา
ลิฟต์ก็เล็กแค่นั้น หลังจากเข้ามาแล้วเธอก็ยืนอยู่ฝั่งปุ่มกด พยายามเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด
จนกระทั่งชายหนุ่มมายืนชิดแผ่นหลังเธอแทบจะแนบสนิท
เฉินอู้รีบหันกลับไป ถอยไปยืนตรงมุมหนึ่ง ทำท่าราวกับหญิงสาวผู้รักศักดิ์ศรียิ่งชีวิต “คุณจะทำอะไร? ในลิฟต์มีกล้องวงจรปิดนะ ฉันแจ้งความได้ว่าคุณคุกคามฉัน!”
แต่ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะมองเธอ เขายื่นมือออกมา ยกเลิกปุ่มชั้นหนึ่งของลิฟต์
เขาพูดว่า “ในเมื่อคุณตั้งใจทำงานขนาดนี้ งั้นผมขับรถไปส่งคุณพบลูกค้าเอง”
สีหน้าเฉินอู้ค่อย ๆ ซีดลง เธอแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าการยกก้อนหินทุ่มใส่เท้าตัวเองเป็นอย่างไร
เธออยากตายขึ้นมานิดเดียวเอง...