หลังจากสั่งให้นักสู้ระดับสูงแย่งการ์ดระดับมหากาพย์ทั้งหมดบนตัวจี้เฉินอวี่ รวมถึงการ์ดหายากที่มีเอฟเฟกต์ดี ๆ ไปจนหมด เหวินเซี่ยงเจี๋ยถึงยอมปล่อยเขาไป
เมื่อเห็นจี้เฉินอวี่เดินออกจากห้องพักเจ้าหอไปอย่างเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง เหวินเซี่ยงเจี๋ยก็ถอนหายใจ ก่อนหยิบเครื่องสื่อสารออกมา
ดันเจี้ยนเกมที่ถูกปรับเป็นโหมดปลอดภัยนี่ช่างยุ่งยาก ฆ่าคนตรง ๆ ก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะต้องอ้อมค้อมจัดการจี้เฉินอวี่ให้วุ่นวายขนาดนี้ทำไม
“ฮัลโหล โดโรเธียใช่ไหม? เราเป็นเพื่อนกัน ฉันพูดตรง ๆ เลยนะ มีคนชื่อจี้เฉินอวี่ทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันไม่อยากให้เขามีโอกาสลืมตาอ้าปากอีก... ใช่ ถึงค่าโชคของเขาจะไม่สูงพอให้เปิดได้การ์ดดี ๆ แต่ฉันก็ไม่อยากให้เขาเปิดการ์ดได้เลย... ได้ เดี๋ยวฉันส่งรูปเขาไปให้นะ~”
“แอลลิสัน ฉันเอง ใช่ เธอกำลังยุ่งกับการรับช่วงบริหารอยู่แท้ ๆ ยังรับสายฉันได้ทันที ฮือ ซึ้งใจจัง! ...ใช่ ชื่อจี้เฉินอวี่ ตอนเขาไปย่านเดิมพันการ์ด ช่วยจับตาดูให้หน่อยก็พอ... ได้เลย ๆ มีเธอช่วยดูให้ฉันก็วางใจ เดี๋ยวส่งรูปไปให้นะ!”
“เบอร์นาเด็ต ฉันเหวินเซี่ยงเจี๋ย... ใช่ มีคนชื่อจี้เฉินอวี่ เขากับฉันมีความแค้นกันมาก แถมยังใจแคบและเจ้าคิดเจ้าแค้น ทางที่ดีอย่าให้เขามีโอกาสเข้าเขตที่พักได้... ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันส่งรูปไปให้ ฝากส่งต่อให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้วยนะ”
“อาจารย์เฮเลนา ฉันเอง~ ช่วงนี้ฉันไปได้สวยข้างนอกนะ อาจารย์ไม่ต้องห่วง การแข่งการ์ดครั้งนี้ฉันจะคว้าเกียรติยศแชมป์มาให้โรงเรียนของเราให้ได้! ...ใช่ ฉันเจอนักเรียนที่ชื่อจี้เฉินอวี่ ดูเหมือนเขาจะอิจฉาฉันมาก... ใช่ เรียนไม่เก่งเองแล้วยังคิดจะรังแกเด็กเรียนดี... เขาไม่มาเรียนตั้งนานจนถูกบังคับให้ออกจากโรงเรียนแล้วเหรอ? ได้เลย ๆ...”