หมายเลข 67 ไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย
“เขตหอประลองเป็นพื้นที่ที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่โดยแท้ ผู้เป็นเจ้าหอคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตหอประลอง นางก็คือผู้สูงศักดิ์ นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนในเขตหอประลองควรยอมรับ”
“คำพูดพวกนี้ไม่ได้ทำให้ใครเห็นความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของนายหรอก มีแต่จะทำให้เห็นว่านายอ่อนแอ แล้วยังปากแข็งทั้งที่จนตรอกเท่านั้น”
“การ์ดระดับตำนานนี่ดีจริง ๆ น่าเสียดายที่อีกเดี๋ยวนายก็จะไม่เหลือสักใบแล้ว” หมายเลข 67 หยิบการ์ดระดับตำนานใบหนึ่งจากมือขึ้นมาจุมพิตอย่างลุ่มหลง ก่อนจะโยนมันลงบนสนามประลอง
จี้เฉินอวี่โกรธจนหน้าเขียวคล้ำเพราะคำพูดของหมายเลข 67 แต่ก็โต้แย้งไม่ได้
ส่วนเหวินเซี่ยงเจี๋ยปรบมือให้หมายเลข 67 ด้วยสีหน้าชื่นชม
สมกับเป็นอดีตครู วาทศิลป์ดีจริง ๆ!
ลำดับหมายเลขในหอประลองคืออันดับความแข็งแกร่งที่แท้จริง
ฝีมือของหมายเลข 67 ไม่ใช่สิ่งที่จี้เฉินอวี่ซึ่งอยู่อันดับ 100 จะเทียบได้เลย
ด้วยแนวคิดที่ว่าจะช่วยเจ้าหอสั่งสอนจี้เฉินอวี่ให้ดี หมายเลข 67 จึงไม่ได้รีบเผด็จศึก แต่จงใจถ่วงจังหวะการต่อสู้เพื่อ “สอน” จี้เฉินอวี่
ไม่เคยมีการต่อสู้ครั้งไหนทำให้จี้เฉินอวี่รู้สึกทรมานได้ถึงขนาดนี้
เมื่อการต่อสู้จบลง แม้เขาจะแพ้เพราะถูกบังคับให้สู้ การ์ดระดับตำนานที่เขาอุตส่าห์ลำบากแทบตายกว่าจะได้มาก็บินไปอยู่ในมือหมายเลข 67 โดยอัตโนมัติ กลายเป็นของริบจากชัยชนะ แต่สิ่งเดียวที่จี้เฉินอวี่รู้สึกได้กลับมีเพียงความโล่งใจ