เดิมทีถังอวี้แค่อยากให้เริ่นอวี้มองความจริงให้ชัด การถอยให้มีแต่จะทำให้ศัตรูรุกคืบเข้ามาไม่หยุด
เธอไม่เคยคิดเลยว่าเริ่นอวี้จะขาดความรู้สึกปลอดภัยถึงเพียงนี้ ถึงกับเข้าใจว่าเธอต้องการทอดทิ้งเขา
ดวงตาของคนงามแดงเรื่อ แม้จะดูไม่ค่อยมีคุณธรรมอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ถังอวี้กลับมีความคิดแผลง ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย
เธอก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ก่อนจะนั่งลงบนตักของเขาตรง ๆ
“เซียนน้อย ไม่ได้นะ”
เสียงของเริ่นอวี้สั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน มือทั้งสองข้างลนลานจนไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน
ถังอวี้ยิ้มพราย ดวงตาและคิ้วเต็มไปด้วยความขบขัน เธอไม่สนใจคำปฏิเสธของอีกฝ่าย กลับยกแขนโอบรอบคอเขา แล้วนั่งลงในอ้อมแขนของเขาเสียเลย
อย่างไรเริ่นอวี้ก็ไม่มีทางผลักเธอออกไปอยู่แล้ว
“เรารู้จักกันมาตั้งนาน ฉันเรียกนายว่าเริ่นอวี้มาตลอด แต่นายกลับเรียกฉันว่าเซียนน้อยทุกวัน
เห็นชัด ๆ ว่านายต่างหากที่ทำตัวห่างเหินกับฉัน ไม่ได้ชอบฉันสักเท่าไร ที่จริงนายคงคิดจะใช้ราชินีสวรรค์เป็นข้ออ้างถอนหมั้นสินะ”
ต้องบอกว่าการกล่าวโทษกลับแบบหน้าตาเฉยนี้ทำให้เริ่นอวี้ชะงักงันไปเลย เขาคงนึกไม่ถึงว่าจะแปลความเรื่องนี้แบบนี้ได้ด้วยหรือ