นับจากวันนั้น ถังอวี้ก็พักอาศัยอยู่ในวังเซวียนจีอย่างสบายใจ
พูดตามตรง วังเซวียนจีเงียบเหงาจริง ๆ นอกจากนางกับเริ่นอวี้แล้ว แม้แต่เซียนรับใช้สักคนก็ไม่มี
แต่ถังอวี้เองก็เป็นพวกชอบเก็บตัวเหมือนกัน
เป็นเซียนมานานกว่าพันปีแล้ว ชีวิตสันโดษแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยผ่านมาก่อน บางครั้งนางยังปิดด่านฝึกตนทีละหลายสิบปีด้วยซ้ำ
แต่เริ่นอวี้ไม่ใช่พวกชอบเก็บตัว เขาเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ต้องออกไปจัดวางดวงดาวทุกคืน เรียกได้ว่าเป็นสายโต้รุ่งโดยกำเนิด
แม้ความทรงจำในอดีตจะเลือนรางไปแล้ว แต่เวลาทำงานของเริ่นอวี้ทำให้ถังอวี้รู้สึกว่าโหดร้ายเกินมนุษย์
นี่มันหนักกว่าเข้าเวรเก้าโมงเช้าถึงสามทุ่ม หกวันต่อสัปดาห์เสียอีก
เป็นเซียนแล้วแท้ ๆ แถมยังเป็นโอรสของจักรพรรดิสวรรค์ แต่กลับต้องใช้ชีวิตลำบากขนาดนี้ ถังอวี้ที่มองอยู่ข้าง ๆ ยังรู้สึกว่าช่างน่าเวทนาเหลือเกิน