ซ่งไป๋ซวี่พูดพลางเหลือบมองจวินเสวียนเย่ «แกก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าตระกูลหวังมีความสัมพันธ์แบบนี้? วันนี้ยังอุตส่าห์มาร่วมงานเลี้ยงอีก ไม่กลัวเสียเที่ยวหรือไง?»
จวินเสวียนเย่ตอบ «แกเองก็พูดไม่ใช่เหรอว่าดยุกหลัวเค่อไม่เห็นตระกูลหวังอยู่ในสายตา แล้วทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะ เผื่อยังมีโอกาสก็ได้ อีกอย่าง แกมาทำไม?»
«บางทีสายลมข้างหมอนก็ทำให้เรื่องเสียหายได้เหมือนกันนะ» ซ่งไป๋ซวี่หัวเราะเสียงต่ำ «ดยุกหลัวเค่อไม่ชอบตระกูลหวัง แต่ก็ทนเสียงเป่าหูจากภรรยาดยุกไม่ไหว บางทีตระกูลซ่งของเราอาจได้ประโยชน์ก้อนโต»
จวินเสวียนเย่หัวเราะเยาะ «ก็ไม่แน่หรอก ได้ยินว่าวันนี้ลู่เว่ยเหาจากชิงเฟิงก็มาด้วยไม่ใช่เหรอ? ชิงเฟิงยังไม่ได้เข้าตลาดหลักทรัพย์ก็จริง แต่ความแข็งแกร่งไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลซ่งของพวกแกเลย»
พูดยังไม่ทันขาดคำ ลู่เว่ยเหาก็เดินเข้ามาจริง ๆ
ซ่งไป๋ซวี่เคยติดต่อและร่วมงานกับลู่เว่ยเหามาก่อน แต่ถ้าถามว่าสนิทกันแค่ไหน ก็คงไม่ถึงขั้นนั้น
หลัก ๆ เป็นเพราะลู่เว่ยเหาเป็นคนบ้างานที่มีชื่อเสียงในวงการ เอาแต่ทุ่มเทให้กับงาน ส่วนงานเลี้ยงสังสรรค์และการเข้าสังคม หากไม่จำเป็นจริง ๆ เขาจะไม่เข้าร่วมเด็ดขาด
กับคนในแวดวงชนชั้นสูง เขาจะติดต่อพูดคุยกันแค่ตอนร่วมงานเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ประจบและไม่สนิทสนมด้วย
ตามนิสัยแบบเขาแล้ว น่าจะเข้ากับสังคมคนดังได้ยาก แต่ใครใช้ให้เขามีความสามารถโดดเด่นเสียล่ะ จึงมีคนมากมายคอยเข้าไปประจบประแจงถึงที่